De eerste dag bij Karunalaya

Ik houd een dagboekje bij waarin ik probeer elke avond een klein stukje in te schrijven. Hier heb ik lang niet altijd zin in, vaak ben ik moe en wil ik gewoon lezen, kleuren in mijn “reis kleurboekje voor volwassenen” (de ultieme ontspanning!), of even whatsappen met het thuisfront. Ik schrijf dit op onze 10e dag en lees net het stukje over de eerste dag terug. Nu al leuk om te lezen hoe ik me voelde en wat we gedaan hebben, het schrijven wil ik dus volhouden en sommige stukjes zal ik ook delen op mijn blog!

De eerste echte dag (dinsdag 27 september) begon rond 9 uur ‘s ochtends. Na een koude douche kregen we Indian breakfast, bestaande uit pannenkoekjes met curry.

Hierna pakten we mijn tas in met alles dat we dachten nodig te hebben;
• Deo; dit lijkt heel belangrijk maar is hopeloos. Zweten doe je al 1 seconde na het opspuiten dus bijspuiten is lekker verfrissend maar niet effectief. Het beste wat je kunt doen is accepteren dat je plakt en stinkt.
• Belangrijke papieren met telefoonnummers en adressen; voor het geval er iets gebeurt hebben we het altijd bij ons.
• Flesjes water; iedereen hier drinkt tap water, dus niet uit de kraan. Dit is heel fijn want in huis staat een water machine, maar ook bij het jongens en meisjes huis. Overal is dus vers en veilig drinkwater te krijgen. De flesjes gaan ook overal mee naar toe, want drinken is belangrijk met deze hitte (het is hier bijna elke dag 35 graden…. nooit gedacht dat ik hiermee zou kunnen leven).
• Onze telefoons; natuurlijk willen we bereikbaar zijn en zelf kunnen bellen. Maar we maken ook foto’s en kijken regelmatig even op internet. Leuk feitje: we worden allebei ongeveer 5 keer per dag gebeld door vreemde nummers, uit India maar ook Europa. Ik neem nooit op en blokkeer elk nummer, ook al zijn het elke dag andere nummers.
• Onze moneybelts; hierin zit ons geld en wat andere belangrijke dingen zoals een paspoort kopie, pasfoto’s, mijn oude simkaart en mijn mooie noodfluitje, nog niet nodig gehad gelukkig (; .
• Zooi die iedereen zoals jij wel in zijn tas heeft; een klein borsteltje, smintjes, lippenbalsem en oortjes.
• Zooi die westerse toeristen in India in hun tas hebben; een wc rol (ook hier zal ik nog een langer stukje aan wijden), antibacteriële handgel en vochtige doekjes om toch nog te proberen niet zweterig over te komen.. lukt je toch niet.
En als laatste, niet geheel onbelangrijk, alle belangrijke spullen doen we in een grot vak met twee ritsen. Dit vak doen we op slot met een hangslotje, voor de zekerheid. We lopen tocht over straat met een tas vol spullen en zo kan iemand hem niet zomaar open ritsen. Op het project haal ik het slotje eraf, niemand zal hier iets uit de tas pikken.

Om 10 uur werden we opgehaald door twee jongens van het jongenshuis; Danosh en nog een hele aardige jongen, helaas met een lastige naam die ik maar niet kan onthouden. Samen liepen we door de, nu voor ons welbekende, straatjes vol mensen, dieren (geiten, honden en katten), winkektjes, eten, geuren en kleuren. Dit wandelingetje duurt 5 tot 10 minuutjes en is inmiddels onderdeel van onze dag. We lopen onze beveiligde wijkje uit, langs een groentewinkeltje waar wij een paar dagen geleden verse paprika en wortelen hebben gekocht, langs het mini supermarktje waar we een zakje thee kochten (moeten we nog steeds uitproberen) en waar ik een foto van maakte van de 3 mannen in de winkel (foto te zien in vorige blog). Het laatste stukje lopen we langs een paar fabrieken die er overigens niet zo fabriekerig uitzien als wij gewend zijn, en langs een Evangelische kerk. Zo komen we aan bij Karunalaya, het huis voor de jongens.

In mijn vorige blog zag je al een foto van het gebouw. Zoals je ziet is het best een ruim terrein en is het omringd door muren. De muren zijn een paar jaar beschilderd door Nederlandse vrijwilligers, het ziet er heel mooi en vrolijk uit. Op de muren wordt het verhaal van het verleden van de kinderen verteld en hoe hun verblijf bij Karunalaya eruit ziet. Op het terrein staat een groot hok voor kippen en ganzen. Er zijn vlak voor wij aankwamen een aantal kuikentjes geboren, we kregen meteen een klein pluizig bolletje in onze handen gedrukt. Ik heb een zwak voor pluizige dieren dus ik was meteen blij. Dit brengt mij meteen bij een ander dier, de kat. Zoals veel van jullie wel weten heb ik veel liefde voor katten. In India worden katten niet gezien als huisdieren maar lopen ze uitgemergeld op straat, op zoek naar eten. Hoe klein en schattig ze er ook uitzien, hoe graag ik ze ook allemaal mee naar huis wil nemen om ze te vertroetelen net als Mies en Snoef… ik raak ze niet aan. Het enige wat ik kan doen is even stil staan en zeggen hoe lief ik ze wel niet vind.
Tijdens ons dagelijkse wandelingetje zijn we tot nu toe één keer achter nagezeten door twee honden. Normaal gesproken liggen ze moe en door de hitte bevangen op straat, nu hadden ze door dat twee blanke meisje hun territorium betraden. Ik vind honden best lief en leuk, maar zodra ze nare bedoelingen hebben,  gaan grommen en een sprintje trekken ben ik snel weg. Gelukkig werd het opgemerkt door mensen op straat en konden ze de honden rustig houden, behulpzame Indiërs!

Terug naar die eerste dag, na het bezichtigen van de lieve kuikentjes werden we binnen op een stoel gezet. De kinderen die voor ons op de grond zaten bekeken ons aandachtig en er werd wat heen en weer gepraat. Dit was een van de eerste ongemakkelijke situaties, wij als blanken horen volgens mensen hier op een stoel, niet op de grond. Inmiddels zitten wij de hele dag door op de grond, zelfs tijdens het eten. Maar daar zal ik nog wel een langer stukje aan wijden.
Een voor een kwamen de jongens (er waren 15 van de 30 aanwezig, alleen maar kleintjes) zich aan ons voorstellen. We merkten dat het een ingestudeerd riedeltje was. Hoe verlegen ze toen waren, zo uitbundig zijn ze nu! Ze vertelden ons hun naam, in welke klas ze zaten en hoe oud ze waren. Zoals je begrijpt hebben we van dit voorstel rondje geen enkele naam onthouden, ten eerste omdat de namen hier heel mooi zijn maar ook erg ingewikkeld, ten tweede waren we niet echt aan het opletten.. er was zoveel om te bekijken en om over na te denken. Na het formele gedeelte konden we eindelijk onze stoelen verruilen voor de grond, dit voelde veel gemakkelijker. Deze hele dag hebben we simpele spelletjes gespeeld.
• handklap liedjes in Tamil
• duim vechten; “1.2.3.4.5.6.7.8.9.10”, en dan proberen jouw duim bovenop de duim van de andere de drukken, en je wint!
• handklap spelletje om de maanden of dagen te leren; je zit in een kringetje met de handen in elkaar. Een iemand begint met januari en slaat met zijn rechterhand op de linkerhand van degene naast hem. Zo gaan de maanden het hele cirkeltje rond en wanneer iemand bij december uitkomt moet degene naast hem zijn hand proberen te ontwijken. Beetje duidelijk? Heel leuk maar makkelijk spelletje!

Rond 1 uur kregen we lunch, we zaten naast de kinderen op de grond en kregen een bord met rijst en een paar soorten saus. Eten doe je hier natuurlijk niet met mes en vork maar met je rechter hand! Die pannenkoekjes die we elke ochtend krijgen zijn makkelijk met de hand te eten, maar rijst is van hele andere koek! Stiekem keek ik bij de jongens hoe zij die rijst naar binnen kregen, dit doe ik nog steeds want ik kan het na 10 dagen nog niet.. ze kneden en roeren de rijst met hun handen en stoppen het dan in hun mond. Als ik dit doe krijg ik misschien 1/5 in mijn mond, de rest valt op de grond of blijft plakken aan mijn wangen. Heel charmant, we zijn dan ook vaak uitgelachen. Ach het hoort erbij, ik zou de jongens wel eens willen zien met bestek. Ik denk niet dat ze zouden weten wat ze ermee moeten doen haha..

IMG-20161005-WA0000IMG-20161005-WA0002IMG-20161005-WA0010

Na de lunch speelden we weer spelletjes, probeerden we wat te kletsen en namen te onthouden. Dit tot 6u en toen werden we weer naar huis begeleid. ‘S avonds aten we thuis en keken wat tv. Ik voel mij thuis wel op mijn gemak. We kunnen goed overweg met de kinderen. Vooral Jacob is heel sociaal, enthousiast en spreekt goed engels. De zus van Pauls vrouw is een soort bediende, ze kookt voor ons en het gezin, maakt schoon en doet de was. Heel gek hoe dat hier gaat, ik zou toch nooit bij Juul gaan spelen voor bediende! Ze is wel een hele vrolijke vrouw, helaas spreekt ze geen Engels.

Mijn stukjes zijn niet zo geordend omdat ik steeds weer ergens anders aan denk en het erin verwerk. Maar een beeld krijg je nu denk ik wel. Dit was dus onze eerste dag!  IMG-20161005-WA0004 IMG-20161005-WA0005 IMG-20161005-WA0006 IMG-20161005-WA0007 IMG-20161005-WA0008 IMG-20161005-WA0009

Mijn locatie .

3 reacties op “De eerste dag bij Karunalaya

  1. Dag lieve nicht, wat een andere wereld ben je in terecht gekomen. Je blog geeft ons een mooi inkijkje, ook door je foto’s. We hebben het voorgelezen na het avondeten. Veel plezier en succes bij de volgende belevenissen. Groetjes Corine, Jeroen, Bram, Tim en Niels

  2. Dag lieve Caat! Wat super gaaf dat we je nu kunnen volgen via whatsapp en jouw blogs. Hartstikke fijn!. We hebben je berichten / blogs natuurlijk meteen likkebaardend (geldt alleen voor OH) verslonden. Je schijft goed, zeg: persoonlijk, onderhoudend, levendig, beetje spannend ook…. Fijn dat het je allemaal goed gaat tot nu toe. Wat fantastisch hè, om je zo in een heel andere wereld, een heel andere cultuur te kunnen onderdompelen. Begint er al wat routine te komen, het gevoel dat de tijd heel gewoon langs je heen vloeit zoals het zweet ondanks alle deo en doekjes? Dan begin je echt ‘thuis’ te komen. Oma stuurt je nu opgewekt héééé’l veel zoenen en wensen – en ook heel hartelijke groet aan de zus van Paul (die moet toch ook maar haar eten enz. verdienen, denk ik zo). Heel veel goeds enz. bij jullie verkenningstocht met Paul. Doei! OA&OH

  3. Lieve Carolijn, mooie verhalen!!! Na het lezen begrijp ik goed dat je tijd nodig hebt om aan je nieuwe tijdelijke woonomgeving te wennen. Goed dat je ook de humor in veel belevenissen ziet. Het is zo leuk om te lezen wat je allemaal meemaakt. Het is teveel om overal op te reageren dat hou ik tegoed voor als je terug bent. Ondanks de fysieke afstand ben je heel dichtbij. Dag lieve schat, dikke kussen van je oma Liesbeth XXX

Reacties zijn gesloten.