Minder leuke kanten….

Tot nu toe heb ik eigenlijk alleen leuke en opvallende dingen verteld…maar er zijn natuurlijk genoeg minder leuke kanten aan ons verblijf in India.

Zo gaat het nog niet helemaal goed op het project. De nummer één irritatie is communicatie. Onze Engels taalvaardigheden zijn goed, maar de kinderen en de staff spreken echt bagger Engels. Onder de kinderen zijn er maar een paar waarmee je een beetje kan praten, de rest kan alleen tot 10 tellen of kan echt helemaal niks. De oude man in het huis spreekt wel een beetje Engels maar dan heel onduidelijk, zo is het ook bij de andere staff leden. Of wanneer je denkt een boodschap duidelijk overgebracht te hebben in Jip en Janneke Engels begrijpen ze het alsnog verkeerd, het nogmaals uitleggen is zinloos. Zo probeerde ik vandaag uit te leggen dat wij graag zelf onze borden willen pakken zodat niet een van de jongens ons moet bedienen. Wat zij eruit haalden: “you want to buy new plate?”…arghhh!!
Door deze communicatie problemen kunnen we heel weinig doen. We kunnen bijvoorbeeld geen nieuwe spelletjes uitleggen want de kinderen begrijpen het gewoon niet en verliezen daardoor hun concentratie en gaan vervolgens weer verder met hun eigen spelletje.

Vandaag kwam de oude man naar ons toe en vertelde ons dat hij merkt dat wij het moeilijk hebben met de taalverschillen en hierdoor een beetje vastlopen. Natuurlijk totaal anders verwoord maar dit haalden wij eruit en dat klopt dus ook. Hij zei ons dat wij voortaan het spel aan hem of een van de andere staffleden uit kunnen leggen en dat zij het dan vertalen voor de kinderen. Dit zou fijn zijn! Ook kan hij dan de kinderen vertellen dat wij een spel willen uitleggen en zo de aandacht te krijgen. Wat ons alleen een beetje tegenhoudt is dat de kinderen vaak al met iets bezig zijn en wij ‘de vrijwilligers’ dan hun bezigheid onderbreken omdat wij een spelletje willen spelen. Dit voelt niet helemaal goed.

Dat brengt mij op de volgende moeilijkheid. De kinderen zijn altijd met iets bezig, zijn het geen bordspelletjes dan spelen ze wel een potje voetbal. En is dat ook niet het geval dan maken ze hun huiswerk (in Tamil, dus ook hierbij kunnen wij niet helpen), kijken ze een film of moeten ze een taak verrichten voor de staff (of ons!!). Ze hebben nooit even vrij zodat wij de aandacht kunnen pakken om iets met ze te gaan doen. En is dit momentje er wel, dan is dat ‘s avonds rond half 9… dan moeten wij alweer naar huis.

Vaak lijkt het ook alsof de jongens helemaal geen zin hebben in ons. Ik voel me vaak ‘een van de zoveel blonde vrijwilligsters die eens komt kijken hoe het er in een weeshuis aan toe gaat’. En ik heb het gevoel dat sommige jongens er ook zo denken. Terwijl ik hier helemaal niet ben om te vragen hoe ze het nou eigenlijk vinden dat ze in een weeshuis zitten of waar ze gevonden zijn. Dit wil ik helemaal niet aan het licht brengen. Ik ben juist benieuwd naar hun persoonlijkheden en interesses. IMG-20161012-WA0011
De jongens komen nooit naar ons toe (op wat kleintjes na), en dus gaan wij dus altijd naar hen toe als we iets willen vragen of doen. Vanavond vroeg ik bijvoorbeeld aan Danosh (een jongen van 14 jaar denk ik) of hij 1 t/m 10 in Tamil aan ons wilde leren door het op te schrijven in mijn boekje. Het antwoord was gewoonweg nee. Nu ligt het er natuurlijk aan aan wie je het vraagt maar dit voelde toch als een harde afwijzing.

Bij veel van de jongere jongens hoefden we geen vertrouwen te winnen, bij de oudere jongens (vanaf 16) wel. Dit duurt lang maar we merken dat na 2 weken het contact steeds een klein beetje verbetert. Zo woont er een jongen die niet (meer?) naar school gaat, de hele dag thuis is en allerlei taken verricht voor de oude man. Hij heeft ons al vaak genoeg ergens heen moeten brengen in de riksja…zonder dat wij erom vroegen. Maar goed deze jongen (ik denk 19 jaar) leek eerst niks tegen ons te durven zeggen of ook maar naar ons terug te lachen. Inmiddels kent hij ons wat beter en wij hem en toont hij meer interesse..fijn!

Het liefst willen wij dat de jongens helemaal niks voor ons doen, wij willen het zelf doen net als in Nederland. Maar ik merk dat ze het gewend zijn om de ‘sisters’ te helpen…dit voelt niet gemakkelijk aan. Het zijn toch leeftijd genoten en i.p.v. dat ze dingen voor ons moeten doen willen we juist wat mét hun doen. Deze verhouding verandert dus wel steeds meer, op de goede manier gelukkig! Al heeft een van de jongens vanavond alsnog onze glazen moeten vullen met ice water…thank you.
Niet alleen de relatie met de jongens verbetert stukje bij beetje, ook met de oude man schieten we steeds beter op. Hij lacht heel veel en probeert ons regelmatig wat woordjes Tamil te leren, vaak tevergeefs want hij is niet goed te verstaan… toch een leuk gebaar! Elke dag rond 5u krijgen we een bakje (ja bakje) thee (gehaald in de winkelstraat door een van de jongens..), tijdens deze 10 minuutjes stellen we elkaar allerlei (vaak simpele) vragen.
Over de rest van de staff in het jongens huis; wij zien buiten de oude man dagelijks twee andere mannen. Een man is veel achter de computer te vinden en regelt volgens mij de pr van Karunalaya. De andere man is er veel voor Sabari, de jongste jongen in het huis (3 jaar denk ik). Hij heeft niet echt een vaste taak volgens mij maar doet van alles voor de jongens. Een vriendelijke man en behulpzaam want ook hij wil ons graag helpen.

Vandaag (12 okt) waren we een middag bij het meisjeshuis, de tweede keer voor ons. Van te voren hadden we bedacht wat we met ze wilden doen. Zo hadden we het spel Uno, kleurplaten, stiften en een schriftje meegenomen. Hierdoor was er genoeg te doen! De meisjes hebben eigenlijk bijna niets om zichzelf mee te vermaken, hierdoor is het voor ons veel makkelijker (dan bij de jongens) om een spelletje te introduceren. Ze hebben er namelijk ook echt zin in en behoefte aan. Ik vond het een leuke dag! De oudere meiden waren er deze keer ook en waren ook geïnteresseerd in ons, wat even leuk was voor de verandering.We willen een keer in de week naar het meisjeshuis zodat het elke keer weer leuk is, dan nemen we ook steeds weer iets mee om te doen.
IMG-20161012-WA0010
Zo, heel wat moeilijk- en onzekerheden op een hoopje. We zijn er nu (pas/al?) twee weken en het een gaat beter dan het andere. Ik weet zeker dat wij op een gegeven moment onze draai zullen vinden. We zijn hier tenslotte 4.5 maand! Tijd doet goed.

 

Mijn locatie .

Wist je dat…..

IMG-20161008-WA0003

Zonnebrand smeren is niet echt nodig. Het is dan wel 35 graden, maar de zon verstopt zich eigenlijk altijd achter de wolken. Bang om te verbranden ben ik dus niet! Toch smeer ik mij elke ochtend in, bescherming is altijd goed.

Boeren is hier heel normaal. Niet alleen na het eten, maar gewoon de hele dag door. Hier kunnen wij nog niet aan wennen en steeds moet ik proberen mijn lach in te houden.

De grond wordt hier gezien als bank maar ook bed. Hoe smerig de vloer ook is, lekker op de grond liggen en eten is hier prima. Dit doen ze nog liever dat op de echte bank zitten.

Hier in huis hebben ze geen stofzuiger. Ik denk dat stofzuigen sowieso niet gangbaar is in India. In bijna elke ruimte staat een kleine, uit elkaar vallende bezem. Deze wordt maar een enkele keer aangeraakt, ondanks alles wat er hier op de grond ligt. Haren, etensresten, stof, zand…bah! Als ik een stofzuiger had zou ik met alle liefde het hele huis door sjezen.

In elke kamer hangt een discolamp. Dit vinden wij tot de dag van vandaag erg vreemd. Waarom wil je een discolamp in je slaapkamer…. of het is een Indiaas gebruik, of een gekke obsessie van de mensen in dit huis. Raarrr.

Het wc papier waar ik nog op terug zou komen….. in India gebruiken ze geen wc papier. Wat gebruiken ze dan wel? Nou, er hangt in elke badkamer een waterslang. Nu weet je genoeg. Denk maar aan die hyper moderne Chinese wc’s, maar dan een mega downgrade hiervan. Wij slaan deze traditie even over..

Ze zijn hier gek op alles waar suiker in zit. En wanneer je denkt dat het niet nog zoeter kan… dat kan dus wel. Thee en koffie smaken niet naar gember, munt of citroen. NEE, koffie en thee smaken naar suiker, heel veel suiker. En alsof dit nog niet genoeg is krijg je er ook nog een mierzoete cake bij, of twee, na je ontbijt. Wel ja joh! Ik moet bekennen dat je het drinken van die zoete drankjes kan leren, want een kopje suiker thee in de ochtend vind ik inmiddels best lekker.

De bus… gisteren hebben we voor het eerst met de bus gereisd. Gelukkig wel samen met een man die werkt bij Karunalaya. Een hele gezellig man trouwens, we hebben veel gelachen! Maar goed, die bus. Om bij die bus te komen moesten we eerst de snelweg oversteken, een bijna onmogelijke opdracht dus. Stoplichten worden hier compleet genegeerd, dus je moet zelf maar kijken wanneer je een kans krijgt om naar de overkant te rennen. Uiteindelijk stonden we een paar minuten midden in het rijdende verkeer en tussen wat koeien, op de snelweg ja! Eenmaal aan de overkant moesten we samen met zo’n 50 andere mensen wachten op onze bus. Daar kwam hij, PROPVOL! Maar propvol betekent hier genoeg plaats voor iedereen…dus ook voor ons. De conducteur zat direct naast de deur dus daar betaalden we aan. Een aantal keer werd ons een zitplaats aangeboden, maar we bleven liever staan om het echte Indiase busgevoel te beleven. Op elkaar gedrukt stonden we zo voor 15 minuten.  Ik moet zeggen dat het prima te doen was! Nu weten we meteen hoe het werkt voor de volgende keer.

Op het project en hier thuis zijn ze christelijk en prijzen ze Moeder Theresa. De oude man die dag en nacht in het jongenshuis is, is dan wel christelijk, maar heeft geen bijbel liggen op zijn bureau. Hij accepteert het dan ook volledig dat wij niet met geloof bezig zijn. Hij zegt dat wij praktiserend zijn, als in de gedachte van Moeder Theresa. Dit klopt wel een beetje! Wanneer de jongens bidden en zingen voor het eten luisteren en kijken wij aandachtig, meedoen lukt niet (vanwege de taal) maar hoeft van mij ook niet. Ik ben gewoon stil en respecteer hun momentje.

De eerste nacht “sliepen” wij onder de fan, op ons bed zonder deken, keihard te zweten. Niet fijn en veel slaap kregen we niet. Inmiddels hebben we de nacht veel comfortabeler gemaakt. Wanneer we ‘s avonds op onze kamer komen zetten we de airco op 24 graden (fris genoeg) en de fan aan. Zo wordt de hele kamer koel. Als we gaan slapen zetten we een van de twee uit en kruipen we met onze pyjama en een dik vest aan in onze lakenzak. Prima oplossing, net Nederland!

We zijn al wat bezig zijn met de route voor onze reis die we de laatste maand gaan maken. We willen deze 4 weken vooral in het Noorden spenderen. De route die we nu aanhouden (zal natuurlijk nog een beetje veranderen) is: Chennai → Agra (Taj Mahal) → Haridwar → Rishikesh → Gangotri → Haridwar → Delhi → Jaipur → Jodhpur → Goa → Chennai. Dit is een goed ‘rondje’, maar er zullen nog steden bijkomen en afvallen. We hebben nog genoeg tijd om de precieze route te bepalen en hotels en treinen te boeken. Aangezien wij tijdens het hoogseizoen reizen zullen we veel van te voren moeten boeken. Het is natuurlijk leuk om niet alles vast te leggen en samen te kunnen reizen met andere backpackers, maar we willen toch liever verzekerd zijn van een slaapplek en vervoer.

Mijn locatie .

De eerste dag bij Karunalaya

Ik houd een dagboekje bij waarin ik probeer elke avond een klein stukje in te schrijven. Hier heb ik lang niet altijd zin in, vaak ben ik moe en wil ik gewoon lezen, kleuren in mijn “reis kleurboekje voor volwassenen” (de ultieme ontspanning!), of even whatsappen met het thuisfront. Ik schrijf dit op onze 10e dag en lees net het stukje over de eerste dag terug. Nu al leuk om te lezen hoe ik me voelde en wat we gedaan hebben, het schrijven wil ik dus volhouden en sommige stukjes zal ik ook delen op mijn blog!

De eerste echte dag (dinsdag 27 september) begon rond 9 uur ‘s ochtends. Na een koude douche kregen we Indian breakfast, bestaande uit pannenkoekjes met curry.

Hierna pakten we mijn tas in met alles dat we dachten nodig te hebben;
• Deo; dit lijkt heel belangrijk maar is hopeloos. Zweten doe je al 1 seconde na het opspuiten dus bijspuiten is lekker verfrissend maar niet effectief. Het beste wat je kunt doen is accepteren dat je plakt en stinkt.
• Belangrijke papieren met telefoonnummers en adressen; voor het geval er iets gebeurt hebben we het altijd bij ons.
• Flesjes water; iedereen hier drinkt tap water, dus niet uit de kraan. Dit is heel fijn want in huis staat een water machine, maar ook bij het jongens en meisjes huis. Overal is dus vers en veilig drinkwater te krijgen. De flesjes gaan ook overal mee naar toe, want drinken is belangrijk met deze hitte (het is hier bijna elke dag 35 graden…. nooit gedacht dat ik hiermee zou kunnen leven).
• Onze telefoons; natuurlijk willen we bereikbaar zijn en zelf kunnen bellen. Maar we maken ook foto’s en kijken regelmatig even op internet. Leuk feitje: we worden allebei ongeveer 5 keer per dag gebeld door vreemde nummers, uit India maar ook Europa. Ik neem nooit op en blokkeer elk nummer, ook al zijn het elke dag andere nummers.
• Onze moneybelts; hierin zit ons geld en wat andere belangrijke dingen zoals een paspoort kopie, pasfoto’s, mijn oude simkaart en mijn mooie noodfluitje, nog niet nodig gehad gelukkig (; .
• Zooi die iedereen zoals jij wel in zijn tas heeft; een klein borsteltje, smintjes, lippenbalsem en oortjes.
• Zooi die westerse toeristen in India in hun tas hebben; een wc rol (ook hier zal ik nog een langer stukje aan wijden), antibacteriële handgel en vochtige doekjes om toch nog te proberen niet zweterig over te komen.. lukt je toch niet.
En als laatste, niet geheel onbelangrijk, alle belangrijke spullen doen we in een grot vak met twee ritsen. Dit vak doen we op slot met een hangslotje, voor de zekerheid. We lopen tocht over straat met een tas vol spullen en zo kan iemand hem niet zomaar open ritsen. Op het project haal ik het slotje eraf, niemand zal hier iets uit de tas pikken.

Om 10 uur werden we opgehaald door twee jongens van het jongenshuis; Danosh en nog een hele aardige jongen, helaas met een lastige naam die ik maar niet kan onthouden. Samen liepen we door de, nu voor ons welbekende, straatjes vol mensen, dieren (geiten, honden en katten), winkektjes, eten, geuren en kleuren. Dit wandelingetje duurt 5 tot 10 minuutjes en is inmiddels onderdeel van onze dag. We lopen onze beveiligde wijkje uit, langs een groentewinkeltje waar wij een paar dagen geleden verse paprika en wortelen hebben gekocht, langs het mini supermarktje waar we een zakje thee kochten (moeten we nog steeds uitproberen) en waar ik een foto van maakte van de 3 mannen in de winkel (foto te zien in vorige blog). Het laatste stukje lopen we langs een paar fabrieken die er overigens niet zo fabriekerig uitzien als wij gewend zijn, en langs een Evangelische kerk. Zo komen we aan bij Karunalaya, het huis voor de jongens.

In mijn vorige blog zag je al een foto van het gebouw. Zoals je ziet is het best een ruim terrein en is het omringd door muren. De muren zijn een paar jaar beschilderd door Nederlandse vrijwilligers, het ziet er heel mooi en vrolijk uit. Op de muren wordt het verhaal van het verleden van de kinderen verteld en hoe hun verblijf bij Karunalaya eruit ziet. Op het terrein staat een groot hok voor kippen en ganzen. Er zijn vlak voor wij aankwamen een aantal kuikentjes geboren, we kregen meteen een klein pluizig bolletje in onze handen gedrukt. Ik heb een zwak voor pluizige dieren dus ik was meteen blij. Dit brengt mij meteen bij een ander dier, de kat. Zoals veel van jullie wel weten heb ik veel liefde voor katten. In India worden katten niet gezien als huisdieren maar lopen ze uitgemergeld op straat, op zoek naar eten. Hoe klein en schattig ze er ook uitzien, hoe graag ik ze ook allemaal mee naar huis wil nemen om ze te vertroetelen net als Mies en Snoef… ik raak ze niet aan. Het enige wat ik kan doen is even stil staan en zeggen hoe lief ik ze wel niet vind.
Tijdens ons dagelijkse wandelingetje zijn we tot nu toe één keer achter nagezeten door twee honden. Normaal gesproken liggen ze moe en door de hitte bevangen op straat, nu hadden ze door dat twee blanke meisje hun territorium betraden. Ik vind honden best lief en leuk, maar zodra ze nare bedoelingen hebben,  gaan grommen en een sprintje trekken ben ik snel weg. Gelukkig werd het opgemerkt door mensen op straat en konden ze de honden rustig houden, behulpzame Indiërs!

Terug naar die eerste dag, na het bezichtigen van de lieve kuikentjes werden we binnen op een stoel gezet. De kinderen die voor ons op de grond zaten bekeken ons aandachtig en er werd wat heen en weer gepraat. Dit was een van de eerste ongemakkelijke situaties, wij als blanken horen volgens mensen hier op een stoel, niet op de grond. Inmiddels zitten wij de hele dag door op de grond, zelfs tijdens het eten. Maar daar zal ik nog wel een langer stukje aan wijden.
Een voor een kwamen de jongens (er waren 15 van de 30 aanwezig, alleen maar kleintjes) zich aan ons voorstellen. We merkten dat het een ingestudeerd riedeltje was. Hoe verlegen ze toen waren, zo uitbundig zijn ze nu! Ze vertelden ons hun naam, in welke klas ze zaten en hoe oud ze waren. Zoals je begrijpt hebben we van dit voorstel rondje geen enkele naam onthouden, ten eerste omdat de namen hier heel mooi zijn maar ook erg ingewikkeld, ten tweede waren we niet echt aan het opletten.. er was zoveel om te bekijken en om over na te denken. Na het formele gedeelte konden we eindelijk onze stoelen verruilen voor de grond, dit voelde veel gemakkelijker. Deze hele dag hebben we simpele spelletjes gespeeld.
• handklap liedjes in Tamil
• duim vechten; “1.2.3.4.5.6.7.8.9.10”, en dan proberen jouw duim bovenop de duim van de andere de drukken, en je wint!
• handklap spelletje om de maanden of dagen te leren; je zit in een kringetje met de handen in elkaar. Een iemand begint met januari en slaat met zijn rechterhand op de linkerhand van degene naast hem. Zo gaan de maanden het hele cirkeltje rond en wanneer iemand bij december uitkomt moet degene naast hem zijn hand proberen te ontwijken. Beetje duidelijk? Heel leuk maar makkelijk spelletje!

Rond 1 uur kregen we lunch, we zaten naast de kinderen op de grond en kregen een bord met rijst en een paar soorten saus. Eten doe je hier natuurlijk niet met mes en vork maar met je rechter hand! Die pannenkoekjes die we elke ochtend krijgen zijn makkelijk met de hand te eten, maar rijst is van hele andere koek! Stiekem keek ik bij de jongens hoe zij die rijst naar binnen kregen, dit doe ik nog steeds want ik kan het na 10 dagen nog niet.. ze kneden en roeren de rijst met hun handen en stoppen het dan in hun mond. Als ik dit doe krijg ik misschien 1/5 in mijn mond, de rest valt op de grond of blijft plakken aan mijn wangen. Heel charmant, we zijn dan ook vaak uitgelachen. Ach het hoort erbij, ik zou de jongens wel eens willen zien met bestek. Ik denk niet dat ze zouden weten wat ze ermee moeten doen haha..

IMG-20161005-WA0000IMG-20161005-WA0002IMG-20161005-WA0010

Na de lunch speelden we weer spelletjes, probeerden we wat te kletsen en namen te onthouden. Dit tot 6u en toen werden we weer naar huis begeleid. ‘S avonds aten we thuis en keken wat tv. Ik voel mij thuis wel op mijn gemak. We kunnen goed overweg met de kinderen. Vooral Jacob is heel sociaal, enthousiast en spreekt goed engels. De zus van Pauls vrouw is een soort bediende, ze kookt voor ons en het gezin, maakt schoon en doet de was. Heel gek hoe dat hier gaat, ik zou toch nooit bij Juul gaan spelen voor bediende! Ze is wel een hele vrolijke vrouw, helaas spreekt ze geen Engels.

Mijn stukjes zijn niet zo geordend omdat ik steeds weer ergens anders aan denk en het erin verwerk. Maar een beeld krijg je nu denk ik wel. Dit was dus onze eerste dag!  IMG-20161005-WA0004 IMG-20161005-WA0005 IMG-20161005-WA0006 IMG-20161005-WA0007 IMG-20161005-WA0008 IMG-20161005-WA0009

Mijn locatie .

Vlucht en aankomst!

Blog 1: de vlucht en aankomst

Dag allemaal!

Onze eerste week in Chennai zit er alweer op. Ging het nou snel of langzaam? Beide. Aan de ene kant hebben we al zo veel nieuwe ervaringen opgedaan waardoor het lijkt alsof we hier al een hele tijd zijn. Aan de andere kant is er pas een week van de 4.5 maand op het project voorbij. We zijn veel bezig met hoe lang we hier zijn, hoe lang we nog moeten en of dit snel voorbij zal gaan. Waar we al wel achter zijn is dat 19 weken korter klinkt dat 4.5 maand. We hebben het hier prima naar ons zin maar toch hopen we dat de tijd op een gegeven moment aan ons voorbij zal vliegen, dit zou namelijk betekenen dat we een routine hebben die ons bevalt! Voor nu is die fijne routine nog nergens te bekennen.

Goed, de eerste week… wat heeft ons zoal bezig gehouden? Ik bied alvast mijn excuses aan voor dit lange stuk tekst, een week is niet bepaald lang maar er valt al zo veel te vertellen! Ik begin bij het begin, de vlucht.

Omdat onze vliegreis vergoed werd tot een bepaald bedrag per ticket hebben we ervoor gekozen om met een van de beste vliegmaatschappijen te vliegen; Emirates. We hadden een tussenstop in Dubai, dus hebben we in twee vliegtuigen gezeten. De eerste vlucht in een airbus (het grootste personen vliegtuig), dit was een enorm vliegtuig en heel luxe.. zelfs in de economy class! We kregen lekker eten en konden op een schermpje voor ons spelletjes spelen en films kijken. Ik had het veel te druk met het bekijken van de stewardessen, ze hadden een hele mooie outfit aan. Sorry hier let ik dan weer op.

De stop in dubai was van ongeveer 12 tot 3u ‘s nachts. Dubai airport is heel groot, dus wij moesten van onze aankomst hal een stuk met de trein naar onze vertrek hal. Hier hebben we wat gedronken, onze tanden gepoetst en toen konden we alweer boarden. Weer Emirates dus maar duidelijk een minder luxe vliegtuig. Deze vlucht was ‘s nachts, ik wilde dus echt proberen te slapen. Dit is natuurlijk niet gelukt door alle gedachten die door mijn hoofd gingen. In welke bocht ik mij ook wrong, het was hopeloos. Een groot voordeel aan ‘s nachts vliegen is het zien van de zonsopkomst, wat mooi!

Rond half 9 ‘s ochtends landden wij in Chennai. Vanuit ons kleine raampje zagen wij de stad steeds dichterbij komen, op het eerste gezicht niet meteen te herkennen als India. Na een tijdje zagen wij drukke straten, het strand, heel veel gekleurde huisjes en allerlei groene exotische planten. Eenmaal geland voelde ik meteen de warmte, door de vliegtuig wand heen!

Stel je voor, je bent 24 uur lang achter elkaar wakker. Je landt in een totaal andere wereld en moet vervolgens in een hele lange rij wachten op een mini mannetje die je ‘foreigners’ papiertje checkt om je vervolgens het land in te laten. Staan, wachten, kijken naar anderen die weggestuurd worden omdat hun papiertje niet klopt, zweten want het is warm, bang zijn dat wij ook weggestuurd worden, oververmoeid… ik wilde het liefst meteen een rechts omkeer maken naar ons lieve, schone, goed geregelde Nederland. Maar nee, volhouden! En zonder al te veel moeite liet het mini mannetje ons gelukkig India binnen, en alsof het niet beter kon lag onze bagage al op ons te wachten. Het vliegveld van Chennai was overigens meteen een goede kennismaking met de onverzorgdheid van India. Zo liepen wij langs kartonnen muren voorzien van gaten, probeerden wij uit de 10 verschillende mededelingen voor buitenlanders de juiste te halen en was het gewoon een zootje, ze doen hier niet aan duty free trouwens.

Onze bagage op een karretje, op naar de uitgang.. hier zou het echte India ons pas echt tegemoet knallen! De deuren gingen open, de warmte sloeg toe, de duizenden indiase ogen staarden ons tegemoet. Ah oh… “TAXI TAXI HÉ YOU TAXI!!” De weg naar buiten was letterlijk net een rode loper. Mensen hingen over hekken en bekeken ons zolang ze konden. Gelukkig zagen wij toen een heel klein mannetje, op blote voeten, een grappig idiaas gezicht   een blaadje met Karunalaya in de lucht houden… dat was Eddy! De man die ons van het vliegveld naar Pauls huis zou brengen, zoals ons van te voren was verteld.

Het was fijn om tegen al die nieuwsgierige taxi mannetjes te kunnen zeggen “no we’re with this man”. Eddy bracht ons naar een, naar mijn verbazing, behoorlijke auto, waar wij eindelijk in konden rusten. Die paar minuten buiten het vliegveld waren al slopend. Zo’n 1.5 uur zaten wij in Eddy’s auto, met open mond naar buiten te staren. Het verkeer!! Alles rijdt hier door elkaar, auto’s, bussen, fietsen, motoren en riksja’s (indiase taxi’s). Het eerste wat ons zo bezig heeft gehouden is het getoeter. Men toetert hier niet in noodgevallen, omdat iemand te langzaam of roekeloos rijdt.. nee men toetert hier non stop. Om te laten weten dat zij hier rijden, maar ook gewoon in situaties waarin het gewoon totaal niet nodig is om te toeteren, het zal wel een automatisme zijn. Niet alleen op de “snelweg” gebeurt1 2 3 4 5

dit, ook in de kleinste straatjes horen we dag en nacht getoeter. Ook viel het afval en puin langs de weg ons meteen op, zonde want zonder die zooi zou dit land heel veel mooier zijn. Wij keken onze ogen uit, maar we waren niet de enigen… onze aanwezigheid in Eddys auto ging niet onopgemerkt. Mannen in een vrachtwagen cabine met deuren open konden niet stoppen met lachen en staren, net als een bus die naast op stopt, alle inzittenden keken ons aan. Hier werden wij natuurlijk weer lacherig van! 1.5u lang reden we, half slapend, door kleine straatjes, langs fruitkraampjes en geiten (geen koeien!). Eindelijk kwamen we aan bij Pauls huis, hij woont in een wijkje met beveiligde poort, in een huis met heel wat verdiepingen. Echt luxe zouden wij Europeanen het niet noemen, maar voor indiase termen is dit een behoorlijk groot en luxe huis. We werden voorgesteld aan paul’s vrouw (haar naam is mij even ontschoten), de zus van pauls vrouw (naam ook ontschoten, maar zij is een soort bediende hier), de oudste zoon (Jacob, 13 jaar), de jongste zoon (Peter, 11 jaar) en de dochter (Bulla/Bullaga -lastig hoor die namen!- 15 jaar). Wij kregen wat kleins te eten; pannenkoekjes met een soort curry en wat cola. Hier kreeg ik even een mental breakdown, ‘waarom wilde ik dit ook al weer, mag ik naar huis, ik mis mijn ouders!’ Het leek Paul slim als wij onze kamer een beetje eigen gingen maken en de rest van de dag zouden slapen. Dit deden wij dan ook en we hebben geslapen tot ‘s avonds, want wat waren wij moe!

 

 

 

 

Mijn locatie .