Traplopen in Mumbai

IMG-20161031-WA0027

Habib met z’n oom

We lieten Habib achter en ja…nu hadden we nog zo’n 4 dagen over! Laat ik meteen maar zeggen dat het uiteindelijk nog twee dagen waren, veel beter. We stonden weer aan de rand van de weg, met z’n vieren..wat gaan we doen? We keken al de hele tijd tegen een enorme tempel aan bovenop een berg, daar waren we best benieuwd naar. Je kon naar boven met de trap of kabelbaan. Wij kozen voor de trap   aangezien de kabelbaan waarschijnlijk geld zou kosten en lopen is goed voor je… dat hebben we geweten. Wat er nu volgt is echt een heel zielig verhaaltje:

14639893_987200558092656_3631020782568721496_n

De tempel staat helemaal bovenop de berg, het was dus een enorm, maar dan ook echt enorm lange trap! Bedenk je goed dat het al rond de 35 graden was (warmer dan in Chennai), dus al zwetend door de hitte begonnen we aan de trap. Het was natuurlijk kort na Diwali, dus wij waren niet de enige die de tempel wilden zien. Langs de trappen stonden allemaal winkeltjes waar ze spulletjes voor offers, souvenirs, eten en drinken verkochten. Het eerste stukje ging nog wel, kleding al helemaal nat door het zweet en mijn kuiten deden wat pijn, maar ik kon ermee door. Na zo’n half uur werd het wel heel erg druk, nóg warmer (gevoelstemperatuur 60) en ja vanaf dit moment ging alles mis. Esra en Ranganathan een stuk achter kanndasan (zijn naam volgens zijn paspoort, kannadoss is weer ergens anders aan hem gegeven…ik volg het niet meer hoor met die namen) en mij. Daar stonden we dan halverwege de berg, op een overdekte trap, letterlijk op elkaar gepropt. Denk aan die duwende rijen mensen die je ziet bij concerten, dit dus maar dan 100 keer erger vanwege de trappen en de hitte..oh en onze tassen die heel erg in de weg hingen. Ik dacht echt even dat er doden zouden kunnen vallen door dat geduw…ik vond het best een beetje eng. Maar Kanndasan leek het wel aan te kunnen en zorgde ervoor dat we goed stonden en soms een stukje vooruit konden lopen. We moesten zorgen dat we elkaar niet kwijt raakten door die duwende mensen, elkaar goed vasthouden dus. Zo ‘liepen’ we (met Esra en Ranganathan achter ons) een uur op de trappen. We waren al zo dichtbij dat we niet wilden opgeven, maar op een gegeven moment lukte het gewoon echt niet meer en konden we ergens naar onder een hekje door klimmen naar de trap die naar beneden ging. Verspilde tijd dus en geen tempel gezien! Maar wat waren wij blij dat we naar beneden konden, alsnog een heel eind lopen. We dronken onderweg lemonjuice en kwamen even bij. Ik heb nog nooit zo heet gehad! Eindelijk kwamen we beneden aan, we gingen ergens zitten om bij te komen en een plannetje te maken voor de rest van de dag (we waren inmiddels zo’n 3 uur verder) en morgen. Deze ervaring zorgde bij ons allemaal voor een intense haat aan trappen, tempels en rijen mensen. De hele verdere reis door: ‘Carolijn, do you want to go to the temple??’…nee bedankt!! Na een uurtje liepen we terug naar een rustige plek en namen we een riksja naar het station.

14390837_987200614759317_7252935641317822388_n

Hier aten we rijst als lunch en daarna kochten we treinkaartjes terug naar Dadar, Mumbai.

IMG-20161103-WA0011

Om van het ene naar het andere spoor te komen moet je lopen over een trappenbrug over alle sporen heen. Nou, alsof we vervloekt waren: we begonnen aan de trap en al snel overkwam ons precies hetzelfde als bij de tempel. De hele brug stond vast, heet en duwen! Ik had er echt genoeg van en duwde me er het laatste stukje gewoon doorheen, dat ging iets makkelijker dan bij de tempel. We hadden echt de verkeerde dag uitgekozen om naar deze tempel stad te gaan. Daar kwam onze trein; propvol.. de enige cabine die nog toegankelijk was was de luggage cabine, waar grote dozen met bijv vis worden neergezet. Onze enige optie! Zo zaten we een uur op de grond tussen mensen met grote pannen, maar ook andere passagiers die een plekje zochten. Weer aangekomen in Dadar, Mumbai was het rond 6 uur denk ik. Het was de bedoeling om nog een trein te pakken naar CST Mumbai, het station in het centrum van Mumbai.

Centraal station Mumbai

Centraal station Mumbai

Maar Paul belde met het nieuws dat hij een hotel voor ons had gevonden in Dadar. Het lag dichtbij het station dus we waren er snel.  Eenmaal binnen kregen we te horen dat het hotel geen kamers mag verhuren aan buitenlanders. Wij waren helemaal verbaasd, waarom dan niet!? Blijkbaar is er een paar jaar geleden een aanslag gepleegd op CST Mumbai en in een duur hotel (Taj Mahal hotel) door buitenlanders. Sindsdien verhuren nog maar weinig hotels in Mumbai kamers aan buitenlanders. Alleen de duurdere hotels heb je kans. Dus ook wij werden doorgestuurd naar een prijziger hotel, daar waren we niet blij mee maar onze enige optie. Uiteindelijk betaalden we 4400 rupees (€60) voor twee AC kamers voor twee personen.

IMG-20161031-WA0018

foto van camarabeeld in hotel

 

 

Mijn locatie .

3 reacties op “Traplopen in Mumbai

  1. Lieve caat, ohjee ohjee ohjee, al die trappen waar je over verteld, ik word al moe van onze trap thuis ;-) Leuke foto’s heb je gemaakt zeg! En je verteld het ook zo leuk!! Heel leuk om jouw verhaaltjes te lezen!! Dikke kus je nichtje! xxxxxxxx

  2. Hoi Caat! Had ik net een uitgebreide en zeer dichterlijke reactie geschreven over de geneugten en schoonheid van onze herfst, met van alles en nog wat aan diepe gedachten en hartelijke uitnodigingen aan jou en je meisjes en jongens om hier te komen genieten van grijsheid en grauwheid en vuurrode ahornbladeren – plaats ik die reactie: zegt mijn computer dat de sitepagina niet gevonden kan worden!! Krijg nou wat!! Ik probeer nu dit maar. Misschien is de ic-techniek niet geschikt voor poezie. Liefs en Hugs, OpaH

  3. Ha Carolijn, ben ik weer. Hier in huis had ik 2 dagen een computerstoring. Jeroen heeft het nu opgelost. Wat heb je weer veel meegemaakt. Ik heb eerst de foto’s goed bekeken. Het valt me op dat je er heel blij op staat. Dat vind ik zo fijn om te zien. Ik kan op sommige foto’s ook zien dat je er blij maar ook moe uitziet. Als ik lees wat je allemaal achter de rug hebt is dat niet verwonderlijk. Het verslag van de verschillende treinreizen, van Chennai naar Mumbai en in Mumbai zelf vormen een heel humoristisch beeld van reizen in India. Maar ik begrijp ook wel dat de humor af en toe even ver te zoeken was.
    Je verslag over de trap naar de tempel en tot overmaat van ramp ook nog over de spoorlijnen, puffend en zwetend tussen heel veel puffende en zwetende andere mensen was behoorlijk afzien. Gelukkig zul je de komende tijd nog heel veel andere tempels kunnen bezichtigen. Maar het is fantastisch dat jullie even Mumbai hebben kunnen opsnuiven. Rangathana is voor mij een gouden man, jullie waren in veilige handen bij hem. Ook fijn om te lezen dat Paul vanuit Chennai de expeditie in de gaten hield en zorgde voor een vertrouwd hotel.
    Ik zou me voor kunnen stellen dat Habib blij is om weer in Chennai terug te zijn.
    Ach, wie zijn wij om iets van zijn moeder te vinden. Het zal voor veel mensen niet makkelijk zijn om in India om te overleven. Wel bijzonder dat jullie dit mochten meemaken en zijn fam hebben gezien.
    Lieve Carolijn, als altijd veel liefs en dikke kus van je oma Liesbeth

Reacties zijn gesloten.