Afscheid van Karunalaya

Het afscheid…
De dagen telden snel af…nog 3, nog 2, nog 1..nog een ochtend. De laatste keren braken aan; de laatste keer naar de meiden, laatste keer naar het postkantoor, laatste keer naar het bananenvrouwtje, laatste keer naar de supermarkt.

IMG-20170210-WA0012

Met bloemenvrouwtje laatste middag

Maar natuurlijk ook binnen het huis liepen we tegen onze laatste keren aan; de laatste zondag (fijnste dag van de week!), de laatste voetbaltraining, de laatste avond met alle jongens (die heel gezellig maar ook beetje gek was),

laatste avond met de jongens

laatste avond met de jongens

de laatste keer middageten met de thuisblijvertjes, de laatste keer avondeten, de laatste keer in ons bed slapen, de laatste keer om 5u wakker worden van de voetballende jongens, de laatste keer ontbijten en daarmee uberhaupt de allerlaatste keer eten.
En ja dus ook de laatste keer onze borden wassen, laatste keer prayer, laatste keer met pijn in mijn benen naar de wasruimte strompelen (omdat ik na al die maanden nog steeds niet lenig genoeg ben voor die 20 minuten durende kleermakerszit tijdens het eten).

 

Laatste ochtend; Surya, Dhanush en SubashIMG-20170210-WA0016IMG-20170210-WA0010IMG-20170210-WA0009

En toen was het zondag 5 februari…om 10 uur zou onze rikshaw er zijn. We stonden redelijk vroeg op, ik denk dat we rond half 8 beneden waren. Er hing een apart sfeertje. Esra en ik waren allebei wat stil, hier en daar kreeg ik tranen in mijn ogen en de kinderen bleven maar zeggen ‘today you go..’. We kregen ontbijt van een sponsor die ook bij het meidenhuis was geweest, een laatste en extra lekker ontbijt! Ik zat wat binnen, buiten, laatste spulletjes in tas doen etc. Mukesh knoopte nog even snel een friendshipband om mijn pols die al vol zat met andere friendshipbands van de jongens. ‘You me friend okay!’..met zijn vrolijke mukesh stemmetje. Gelukkig vind Mukesh het nooit erg als ik hem knuffel of onverwacht oppak en met hem wegren.

Rond half 10 haalden we onze Karunalaya shirts naar beneden zodat alle jongens hun naam erop konden schrijven. Een leuke herinnering voor ons! Daarna werden we naar binnen gehaald door de oude man.

De oude man

De oude man

 

Wij moesten op stoelen gaan zitten en de jongens voor ons op de grond. De oude man hield een praatje over ons verblijf en toen waren wij aan de beurt. Ik was niet in staat een heel verhaal te houden en aangezien de meeste jongens daar toch geen bal van zouden snappen besloot ik het te laten. Wel gaven we iedere jongen een foto van een leuk moment samen. Veel selfies van de gezellige avonden na het eten, of de saaie maar grappige ochtenden met de thuisblijvers. Natuurlijk waren er ook jongens waar we honderden fotoos van hadden, waar alleen wij niet opstonden. En we vonden het wel zo leuk om een foto met een herinnering aan ons te geven. Dus aan die jongens gaven we een groepsfoto van deepawali of het uitje naar het pretpark. Achterop stond een persoonlijk berichtje van ons. Ze waren er zo blij mee! En het was heel erg leuk om te geven.
Na de foto’s deelden we de door ons gesponsorde Karunalaya groeps shirts uit en maakten we buiten een groepsfoto.

de groepsfoto

de groepsfoto

Toen was het echt tijd om onze tassen naar beneden te halen…de rikshaw stond namelijk al een half uur op ons te wachten.
Tas op de rug en daar stonden ze dan; alle jongens. ‘Bye sister!!’, ‘I miss you’. Ik gaf ze bijna allemaal een hand hoe graag ik ze ook wilde knuffelen. De oude man gaf ik wel een knuffel. Halverwege het doei zeggen kwamen bij mij de tranen en ik hoorde de oude man nog zeggen ‘don’t cry, think of the good memory.’ Tassen in de rikshaw, wij erbij en alle jongens erom heen. ‘Byeeeeee’, alle zwaaiende handen en blije maar ook wat verdrietige gezichtjes. We reden de poort door en daar zaten we dan met z’n tweetjes….te huilen. Toch duurde die aanval niet lang, omdat we wisten dat dit nog niet het echte afscheid was. 5 maart komen we nog een dagje terug om Esra’s extra tas op te halen. De oude man vroeg of we de hele dag wilden blijven…tuurlijk! Pas dan zal het afscheid echt heel erg moeilijk worden. Ook zal het gek zijn om daar terug te komen omdat er op dat moment al een maand lang twee nieuwe nederlandse vrijwilligsters zijn. Ik ben heel benieuwd hoe zij het daar zullen ervaren.
En geheel afgesloten van de jongens zijn we niet, Sathish, Kanndasan en Augustin zijn onze vriend op Facebook, plus telefoonnummers.

Kandassan

Kanndasan

Van Paul hebben we niks gehoord…hadden we verwacht. We zijn zelf maar naar Bakkiyam en haar kinderen toegegaan om te bedanken.
Het nog niet officiƫle afscheid met de jongens was goed zo.

Mijn locatie .

3 reacties op “Afscheid van Karunalaya

  1. Wat heb je dit alles weer mooi beschreven Caat!
    Papa, Juul en ik zijn heel trots op de wijze waarop je alles aangaat en beschouwt. Volgens mij is het afscheid wel zo’n beetje gegaan zoals jullie gedacht hadden? Ik zie jullie voor me in de rikshaw, vergezeld van alle wuivende handen en bye bye geluiden! Fijn dat je dit samen beleeft. Niemand zal echt goed snappen hoe het is. Esra wel!
    Met het vertrek uit Chennai is een nieuwe fase begonnen. Jullie hebben de eerste reiservaringen naar het Noorden al in the pocket.
    Onvoorstelbaar wat jullie allemaal al weer gedaan en gezien hebben!
    Je klinkt enthousiast en de foto’s bewijzen dat ook.
    Geniet van alle nieuwe ervaringen en ontmoetingen. Wij genieten lekker mee!

    Ondertussen liepen wij vanmorgen vroeg in alle stilte door de sneeuw in de polder en verheugen wij ons op Burchen! Over twee weken is het voorjaarsvakantie!|

    Dag lieve schat,
    Kussen van ons,
    Papa en mama

  2. Ha Carolijn, afscheid van Karunalaya, we lezen in je blog veel warmte over en weer. Jullie hebben daar iets kunnen betekenen, verschil gemaakt.
    Bij een mooi afscheid horen natuurlijk ook tranen.
    De oude man, die we in het vervolg misschien de wijze oude man moeten noemen, heeft gelijk wanneer hij zegt: ‘don’t cry, think of the good memory’.
    Dat heeft tijd nodig. Fijn dat je hem een knuffel mocht geven.
    Inmiddels hebben jullie al weer veel nieuwe en bijzondere ervaringen opgedaan.
    Je stuurde me een app met een foto van jou en Esra voor de Taj Mahal, prachtig. Mama stuurt ook veel foto’s van jou/jullie door. Zo reis ik een beetje mee. Gisteren vierden we de verjaardag van Niels. Deze oma kon het niet laten om een paar foto’s op haar onvolprezen iPhone te laten zien aan enkele aanwezigen. Ja, ik weet dat dit de ergste oma’s zijn maar ik heb er geen
    avondvullend programma van gemaakt en iedereen heeft zo zijn zwakke kanten.
    Lieve backpacker reis verder met dikke kussen van je oma.

    • lieve caat,
      misschien de laatste reactie?
      Na een warm en hartelijk afscheid ben je alweer een aantal dagen je ogen aan het uitkijken naar veel moois en allerlei boeiende en leuke taferelen! Ik hoorde van mamma, dat het gelukkig niet zo koud is in de Himalaya.
      Ontmoet je andere leuke reizigers?
      Geniet volop!!!!En nogmaals bedankt voor je blogs! kus oma annemarie

Reacties zijn gesloten.