New Delhi

Vanuit Chennai namen Esra en ik het vliegtuig naar de hoofdstad van India; New Delhi. De vlucht duurde zo’n 3 uur en we landden rond 5 uur ‘s middags.

IMG-20170215-WA0012

In vliegtuig

IMG-20170215-WA0008

We werden opgehaald door de airporttransfer van ons hostel, heel fijn! Al uit het raam kijkend was onze eerste indruk van Delhi niet al te best. De straten zijn grauw, het was heel koud (20 graden is behoorlijk fris als je 4.5 maand in de hitte -30 graden- hebt geleefd), we zagen bijna alleen maar mannen, geen kleuren, druk, norse gezichten…tja. we werden afgezet midden op straat en de driver wees ons door naar een mini straatje waar ik zelf met een grote bocht omheen zou lopen.

IMG-20170215-WA0011

ff tanken, vervoer Delhi Airport -hostel

Toch was dit de weg naar ons hostel…ik werd een beetje bang voor wat we zouden aantreffen. Maar die angst bleek nergens voor nodig te zijn! Zodra ik de deur opende was alles goed; vriendelijke medewerkers, andere backpackers en beneden was het fris vormgegeven. Onze kamer was iets minder mooi vormgegeven, zeg maar gerust ‘niet’ vormgegeven. Maar ach, er stond een bed, een wc en er was een douche (helaas alleen voorzien van ijskoud water). Beneden kregen we een kopje chai tea en raakten we aan de praat met een Amerikaanse jongen/man/jongeman die leraar literatuur is in China. Bijzonder. Een hele aardige jongen/man/jongeman! ‘S avonds aten Esra en ik wat in een restaurantje dichtbij het hostel. Achteraf bleek Esra door dit eten ziek te zijn geworden… ik niet! Maar ik mocht niet te lang blij zijn, wacht maar.. na het avondeten liepen we wat door de straatjes en dronken we chai tea in een barretje waar we nog heel wat vaker zouden komen de aankomende dagen.

Onze indruk was overigens alleen nog maar meer aangevuld met slechte ervaringen…de mensen op straat waren (in ieder geval naar ons) erg onvriendelijk en de winkeleigenaren waren té opdringerig (iets waar ik echt geïrriteerd door raak ookal weet ik dat hrt erbij hoort…oeps).
Na het eten zat ik nog even op de rooftop met dezelfde jongen en een meisje waarvan haar Indiase visum verlopen was..ze zat in de problemen maar was zen genoeg om zich daar totaal geen zorgen over te maken. Ze deed aan yoga. Het was even gezellig maar ik was toch redelijk moe van de korte reis, de nieuwe indrukken en het gemis van Chennai en de jongens. Slapen dus!

De dagen in Delhi die volgden hebben we vooral gevuld met het bezoeken van monumenten. Zo hebben we de Akshardham tempel bezocht. Hier mocht je absoluut geen telefoon of camera mee naar binnen nemen en dus moesten we alle mobiele spullen inleveren. Ik dacht slim genoeg te zijn door mijn mobiel heel goed te verstoppen en alsnog mee naar binnen te kunnen smokkelen… dit leek een goed plan tot ik de security poortjes in het viezier kreeg..shit. daar stond ik dan met m’n telefoon. Ik moest nu wel een heel bijzonder en geloofwaardig verhaal houden om mij hier nog uit te kunnen redden. Nu bleek mijn creatieve brein even niet te werken en kwam het erop neer dat mama in het ziekenhuis lag en mij elk moment kon bellen, oh en het wat belangrijk. Je begrijpt het, het was niet overtuigend genoeg. Dus alsnog de telefoon ingeleverd en alles bekeken zonder fotoos te maken. Het was wel heul erg mooi!! Ook aten we hele lekkere ijsjes..geld mocht wel mee naar binnen.

Naast deze tempel bezochten we een mooie en enorme moskee genaamd ‘de vrijdagmoskee van Delhi’, ook wel ‘Jama Masjid’…indrukwekkend. Hier hebben we een tijdje rondgelopen, wél fotoos gemaakt en heel wat foto verzoekjes afgewezen.

Nummer drie was de Lotus tempel. Simpel; een tempel in de (moderne) vorm van een Lotus bloem. Best leuk, maar voor mij te modern. Van binnen was er trouwens niks te zien, er stonden alleen banken.

IMG-20170215-WA0007

Lotus tempel

Wat wel weer heel mooi was; de Humayun’s tomb. Oude monumenten verspreid over een stuk grond. De typisch Indiase kenmerken zoals boogjes en bla bla… het was gewoon erg mooi en hier hebben we wel een tijdje rondgelopen en op het gras gezeten in het zonnetje.

IMG-20170215-WA0006

Humayun tombs

We waren allebei beetje futloos deze dag dus zodra ik een ‘beligbaar’ grasveldje zag vond ik mn plekje wel. Overigens moesten we voor deze tombes 500rs betalen…Indiërs maar 40…

IMG-20170215-WA0013

Moe!

IMG-20170215-WA0009

Red Fort, niet bezocht wegens tijdgebrek en achterlijk hoge entreeprijs

IMG-20170215-WA0015

drukte rond de trappen van de Moskee

IMG-20170215-WA0014

Cadeautjes kopen….

Over Delhi zijn we dus niet zo te spreken. En nu we alweer een tijdje aan het reizen zijn en ook andere backpackers tegenkomen, zijn we blij te horen dat onze mening gedeeld wordt. Niemand houdt van Delhi…zelfs Indiërs niet. Mooi, zijn we het daar met z’n allen over eens. Daar komen we dus niet meer terug!
Na drie dagen Delhi vertrokken we expres veel te vroeg naar het treinstation om daar te wachten op onze sleepertrein naar Agra. We kwamen erachter dat er een wachtruimte was…maar wel alleen voor upperclass reizigers. Dat zijn wij absoluut niet, wij hebben sleeperclass kaartjes…geen AC. Toch liepen we naar binnen en namen plaats op de grond. De vrouw bij de deur vroeg ons niks; geen naam of ticket..niks! Ze ging er denk ik vanuit dat wij duurdere tickets hadden vanwege onze huidskleur… ja echt zo gaat dat dus. Wij namen plaats op de grond omdat we dan tegen onze backpacks aan konden liggen..lekker comfortabel, veel beter dan zo’n koud metalen stoeltje. Op een gegeven moment kwam er een vrouw (wél duidelijk een upperclass reizigster) naar ons toe: waarom we op de grond zaten? Wij zijn haar gasten in India dus wij horen niet op de grond maar op een stoel… nou wel bedankt maar we zitten hier prima zeiden we. Dit kon ze niet helemaal begrijpen en ze kwam zelfs nog een keer terug met de melding dat dit er ‘niet oke’ uitzag. Ik vond het meer dan oke en lag heerlijk zo op de grond! Lekker blijven liggen dus… en na 2 uurtjes konden we onze trein in. Na de hele Mumbai ervaring was dit weer de eerste keer in sleeperclass. Het was lekker druk en we werden vergezeld door alleen maar mannen. Geen probleem, die  Westerse gedachten over Indiase mannen zijn namelijk (naar onze ervaring) alles behalve werkelijkheid. Het waren hele vriendelijke en nette mannen. Een prima reis gehad, niet langer dan 4 uurtjes volgens mij.

sleepertrain naar Agra

‘S avonds kwamen we aan in Agra en we werden meteen meegenomen naar een Rikshaw. En deze keer hadden we een hele gezellige en grappige driver. We hebben echt gelachen én hij vroeg zelfs een heel redelijke prijs. De driver vroeg onze hostelnaam, dus ik zeg 3 Musketeers. Hij kwam niet meer bij en vroeg me het nog 3 keer te herhalen. Ik begreep er niks van… bleek mijn uitspraak te lijken op de Hindi woorden voor iets wat je niet hoort te zeggen op straat.. nou dat was behoorlijk fijn om te weten aangezien we nog vaak onze hostelnaam hebben moeten geven. Die keren heb ik maar gewoon het adres laten zien…oeps.
Goed en toen waren we in Agra!

Mijn locatie .

Afscheid van Karunalaya

Het afscheid…
De dagen telden snel af…nog 3, nog 2, nog 1..nog een ochtend. De laatste keren braken aan; de laatste keer naar de meiden, laatste keer naar het postkantoor, laatste keer naar het bananenvrouwtje, laatste keer naar de supermarkt.

IMG-20170210-WA0012

Met bloemenvrouwtje laatste middag

Maar natuurlijk ook binnen het huis liepen we tegen onze laatste keren aan; de laatste zondag (fijnste dag van de week!), de laatste voetbaltraining, de laatste avond met alle jongens (die heel gezellig maar ook beetje gek was),

laatste avond met de jongens

laatste avond met de jongens

de laatste keer middageten met de thuisblijvertjes, de laatste keer avondeten, de laatste keer in ons bed slapen, de laatste keer om 5u wakker worden van de voetballende jongens, de laatste keer ontbijten en daarmee uberhaupt de allerlaatste keer eten.
En ja dus ook de laatste keer onze borden wassen, laatste keer prayer, laatste keer met pijn in mijn benen naar de wasruimte strompelen (omdat ik na al die maanden nog steeds niet lenig genoeg ben voor die 20 minuten durende kleermakerszit tijdens het eten).

 

Laatste ochtend; Surya, Dhanush en SubashIMG-20170210-WA0016IMG-20170210-WA0010IMG-20170210-WA0009

En toen was het zondag 5 februari…om 10 uur zou onze rikshaw er zijn. We stonden redelijk vroeg op, ik denk dat we rond half 8 beneden waren. Er hing een apart sfeertje. Esra en ik waren allebei wat stil, hier en daar kreeg ik tranen in mijn ogen en de kinderen bleven maar zeggen ‘today you go..’. We kregen ontbijt van een sponsor die ook bij het meidenhuis was geweest, een laatste en extra lekker ontbijt! Ik zat wat binnen, buiten, laatste spulletjes in tas doen etc. Mukesh knoopte nog even snel een friendshipband om mijn pols die al vol zat met andere friendshipbands van de jongens. ‘You me friend okay!’..met zijn vrolijke mukesh stemmetje. Gelukkig vind Mukesh het nooit erg als ik hem knuffel of onverwacht oppak en met hem wegren.

Rond half 10 haalden we onze Karunalaya shirts naar beneden zodat alle jongens hun naam erop konden schrijven. Een leuke herinnering voor ons! Daarna werden we naar binnen gehaald door de oude man.

De oude man

De oude man

 

Wij moesten op stoelen gaan zitten en de jongens voor ons op de grond. De oude man hield een praatje over ons verblijf en toen waren wij aan de beurt. Ik was niet in staat een heel verhaal te houden en aangezien de meeste jongens daar toch geen bal van zouden snappen besloot ik het te laten. Wel gaven we iedere jongen een foto van een leuk moment samen. Veel selfies van de gezellige avonden na het eten, of de saaie maar grappige ochtenden met de thuisblijvers. Natuurlijk waren er ook jongens waar we honderden fotoos van hadden, waar alleen wij niet opstonden. En we vonden het wel zo leuk om een foto met een herinnering aan ons te geven. Dus aan die jongens gaven we een groepsfoto van deepawali of het uitje naar het pretpark. Achterop stond een persoonlijk berichtje van ons. Ze waren er zo blij mee! En het was heel erg leuk om te geven.
Na de foto’s deelden we de door ons gesponsorde Karunalaya groeps shirts uit en maakten we buiten een groepsfoto.

de groepsfoto

de groepsfoto

Toen was het echt tijd om onze tassen naar beneden te halen…de rikshaw stond namelijk al een half uur op ons te wachten.
Tas op de rug en daar stonden ze dan; alle jongens. ‘Bye sister!!’, ‘I miss you’. Ik gaf ze bijna allemaal een hand hoe graag ik ze ook wilde knuffelen. De oude man gaf ik wel een knuffel. Halverwege het doei zeggen kwamen bij mij de tranen en ik hoorde de oude man nog zeggen ‘don’t cry, think of the good memory.’ Tassen in de rikshaw, wij erbij en alle jongens erom heen. ‘Byeeeeee’, alle zwaaiende handen en blije maar ook wat verdrietige gezichtjes. We reden de poort door en daar zaten we dan met z’n tweetjes….te huilen. Toch duurde die aanval niet lang, omdat we wisten dat dit nog niet het echte afscheid was. 5 maart komen we nog een dagje terug om Esra’s extra tas op te halen. De oude man vroeg of we de hele dag wilden blijven…tuurlijk! Pas dan zal het afscheid echt heel erg moeilijk worden. Ook zal het gek zijn om daar terug te komen omdat er op dat moment al een maand lang twee nieuwe nederlandse vrijwilligsters zijn. Ik ben heel benieuwd hoe zij het daar zullen ervaren.
En geheel afgesloten van de jongens zijn we niet, Sathish, Kanndasan en Augustin zijn onze vriend op Facebook, plus telefoonnummers.

Kandassan

Kanndasan

Van Paul hebben we niks gehoord…hadden we verwacht. We zijn zelf maar naar Bakkiyam en haar kinderen toegegaan om te bedanken.
Het nog niet officiële afscheid met de jongens was goed zo.

Mijn locatie .

Laatste week Karunalaya..

IMG-20170130-WA0009

De laatste week… raar! Ik heb een lijstje aan klusjes die ik nog moet klaren voor we afscheid nemen van ons thuis in Chennai. Klusjes als mijn lakenzak wassen, onze kamer schoonmaken, wat spullen naar Nederland versturen zodat mijn backpack dicht kan, de laatste post versturen, een nieuw notitieboekje kopen zodat ik daar de reis in vast kan leggen aan de hand van bustickets, verhaaltjes, en andere vondsten, we moeten nog bioscooptickets regelen samen met Barani, net als de t-shirts die maar niet geregeld worden (ik zeur letterlijk elke dag bij hem, maar hij lijkt het geen prioriteit te vinden…wacht maar Barani..). En nog wat kleine dingetjes…. een week gaat snel dus ik moet aan de slag!

IMG-20170130-WA0008
Ik kijk uit naar onze reis aangezien we zo veel nieuwe (en ook bekende) dingen zullen zien en meemaken. We zijn dan echt met z’n tweetjes en dat voelt erg volwassen. Dat betekent ook dat we allebei veel verantwoordelijkheden hebben, voornamelijk voor onszelf maar natuurlijk letten we ook op elkaar. We hebben al het vervoer van stad naar stad geregeld (twee keer vliegtuig, zes keer trein en dan nog wat staatsbussen die we ter plekke zullen instappen). Daarnaast liggen ook al onze slaapplaatsen vast. Hotels en hostels, vooral ons hostel in Goa lijkt mij erg leuk! Het is een backpackers hostel, ligt aan het strand en op de foto’s leek het alsof er een leuk sfeertje hangt. Ik kijk ernaar uit, het is overigens onze laatste bestemming dus hopelijk een goede en relaxte afsluiter van vier toch wel indrukwekkende weken (mag ik aannemen).
We zullen deze week kijken wat we in elke stad willen zien, zodat we een beetje een plannetje hebben en niet rond zullen dwalen.
Er zijn backpackers die alles lekker los willen laten en vrij willen zijn, bla bla…nou prima, veel verrassingen, maar voor onze veiligheid geloof ik daar nu even niet in. Ik ben liever verzekerd van een slaapplek zodat we niet rond 11 uur ‘s avonds op straat lopen te dwalen. Later als ik misschien vergezeld wordt door een man durf ik dit soort reisjes wel aan… ik laat dat nu dus nog even voor in de toekomst.

IMG-20170130-WA0007

Deze vier en een halve maand gingen zo snel. De ene periode wat langzamer doordat we ons niet op onze plek voelde omdat we niks te doen hadden en de staff nog wat extra regeltjes verzon rondom contact met de oudere jongens en meer. We wilden weg, naar een project waar we wel duidelijke taken zouden hebben. Na een video gesprek met Willem bleek dat dat geen optie zou zijn, niet te snel opgeven was eigenlijk zijn boodschap. Van binnen had ik dat gevoel ook al, niet opgeven en er zelf wat van maken. Ik heb mij deze maanden dan ook totaal geen vrijwilliger gevoeld. Ik bedacht niet elke dag een crea bea activiteit voor de kinderen of bleef zakelijk in contact. Nee ik voelde me meer een huisgenootje, zeker na onze verhuizing naar het Karunalaya gebouw waar de jongens wonen. We lopen hier gewoon rond alsof het ons huis is. We kletsen met de jongens, doen mee met hun activiteiten en zij met die van ons. Zo zat ik vanmorgen rustig buiten met een zakje gekleurde draadjes om armbandjes te maken. Al snel zaten er wat jongens om mij heen die hun eigen creaties maakten. Zo spontaan is veel leuker dan de kinderen forceren iets te doen omdat wij denken dat dat leuk is. Nee ze komen wel als het ze interesseert. Ik voel me dus meer een vriendin en loop een beetje rond. Als ze willen kletsen of iets met me willen doen roepen ze me gewoon. En soms roep ik hen.

IMG-20170130-WA0000

Nu we echt nog maar heel even hier zijn dringt het door bij iedereen; de jongens, de staffleden die wij elke dag zien en de meiden. De jongens vragen elke dag nog even een bevestiging: “February 5 going??”…”yes, next sunday.” Gisteren zei een van de ouders jongens, Surya, zelfs ‘I will miss you’. Terwijl wij echt niks speciaals voor hem hebben gedaan deze tijd, blijkbaar is onze aanwezigheid genoeg geweest. Ik denk dat ik wel mag zeggen dat sommige jongens na deze 4.5 maand gewend zijn aan onze aanwezigheid en dus zal het afscheid niet alleen voor ons maar ook voor hen gek zijn.

IMG-20170130-WA0005

Wij zijn de eerste vrijwilligers die zo’n lange tijd zijn gebleven.

IMG-20170130-WA0004
Na onze reis zijn we nog een paar dagen in Chennai. Mijn gevoel zegt ik wil terug, nog even een dagje langs gaan bij de jongens. Maar mijn verstand zegt heel duidelijk niet doen. De kinderen raken in de war, want we zouden toch gaan? Papa zei laatst ‘afscheid nemen doe je maar één keer’, en zo is het. Dus daarom wil ik mijn spullen die niet in de tas passen niet hier laten staan tijdens onze reis, maar versturen naar Nederland.

IMG-20170130-WA0003

Hoe we afscheid gaan nemen weet ik niet zo goed. Als het goed is is het bioscoop uitje aan het eind van deze week dus dat is toch wel ons afscheids ‘cadeautje’ aan de jongens. Maar we willen ook iets geven, we denken aan een foto voor elke jongen. Niet per se eentje waar wij opstaan, maar zij zelf. Aangezien de jongens (afgezien degene met een telefoon) helemaal geen foto van zichzelf hebben. En wij hebben er honderden! Ik wil misschien nog een brief schrijven aan de oude man om te bedanken en mijn gevoel uit te spreken over deze maanden. Het liefst geef ik een knuffel aan alle jongens als ik ga maar in India is dat niet gebruikelijk, zeker niet tussen een vrouw en man. Misschien doe ik het toch, maar vraag het wel eerst.
Tijdens onze reis wil ik in ieder geval één kaartje versturen naar de jongens en de meiden.

IMG-20170130-WA0002

De laatste dagen ben ik vrolijk, omdat ik weet dat het de laatste dagen zijn met deze gezellige kinderen om mij heen. Er is altijd wel iemand om mee te kletsen (of een poging tot), een spelletje carrom ball mee te spelen, gewoon even naast te zitten, muziek mee te luisteren (Tamil muziek heeft mijn hart veroverd!) of te voetballen… die gezellige drukte zal ik ontzettend gaan missen; ik had er toch 30 broers en broertjes bij. Ik blijf natuurlijk wel iemand die ervan houd om tijd alleen door te brengen, dus daar kijk ik aan de andere kant ook weer een beetje naar uit. Toch zal die klap van stilte hard aankomen. Maar die komt pas over een maand, als we weer in Nederland zijn! Eerst nog een maand vol de gezellige Indiase drukte!

IMG-20170130-WA0001

 

Mijn locatie .

Nederlanders in Kochi!

Van 28 tot en met 1 januari waren we in Kochi. Wat we precies op elke dag gedaan hebben weet ik niet meer. Ik heb natuurlijk wel foto’s gemaakt en die zal ik in dit stukje zetten. Aan de hand van foto’s vertel ik nu dus over de derde dag op reis en de eerste echte dag in Kochi.

IMG-20170112-WA0013
Dit was ons ontbijt de 29ste. De eerste echt dag in Kochi dus. We ontbeten bij een backpackers hostel dat ik eigenlijk voor ons wilde boeken aangezien het een hele leuke plek scheen te zijn, en dat klopte! Het was leuk vormgegeven, vriendelijk personeel, relaxte sfeer, Engelstalig én het eten was lekker. Nu we hier niet konden slapen omdat het volgeboekt was, gingen we er dus maar ontbijten! Dit was wel even wat anders dan rijst met water…. ik heb er zó van genoten! American pancakes en een groene thee…hmm. natuurlijk betaalden we hier wel ‘veel’ geld voor. Hoewel het alsnog goedkoop was(; En deze week mocht het van mij allemaal wel wat meer geld kosten.

Overdag huurden we de hele middag een rikshaw met driver. Hij liet ons de highlights van Kochi zien. Bijvoorbeeld een Nederlandse begraafplaats, de Nederlanders hebben nog een tijd in Kochi gezeten.

IMG-20170112-WA0004

 

Ook een tempelwaar wij als niet-Hindu’s niet in mochten. Wel mochten we in een kerk, van buiten mooi, van binnen niet bijzonder.

IMG-20170112-WA0010

Er was zelfs geen orgel… als laatste geloof gerelateerde highlight bezochten we een synagoge. Om nog even verder te gaan met die Nederlanders in Kochi. We zijn ook nog naar de Dutch Palace geweest. Dit is nu een museum. We zagen hier onder andere olifanten (erg Nederlands..), maar ook hele oude tekeningen van de plattegrond van Kochi met Nederlandse bijschriften..gaaf!
We keken binnen bij een gember drogerij en specerijen winkeltje en kochten hier notensnoepjes (die blijkbaar ook in ons buurtsupermarktje te koop zijn en ik inmiddels te vaak gegeten heb).

IMG-20170112-WA0009

Ook liepen we ‘binnen’ bij een grote openbare wasplaats. Er waren allemaal mensen aan het wassen en het drogen gebeuren buiten, aan hele lange waslijnen. Een kleurrijk gezicht.

IMG-20170112-WA0012IMG-20170112-WA0008

Het was deze dag echt bloedheet en dat had geen al te goed effect op me. Ik vond het heel leuk (en handig) om alle hoogtepunten gezien te hebben in één keer, maar alles op een (snikhete) dag was een beetje te veel.

Toen de rikshaw man ons alles had laten zien vroeg hij ons om een gunst. Een vriendin van hem deed mee aan een henna wedstrijd in het park. Ze had alleen nog ‘modellen’ nodig om de henna op de creëren. Esra en ik boden ons meteen aan!

IMG-20170112-WA0007

Dus even later zaten we op een bankje in het park, met lamme armen van het zitten en wachten en niet bewegen. Er bleek heel wat pers aanwezig te zijn en de fotografen vonden onze deelname erg interessant. Ook werden we nog geīnterviewd voor de radio of krant…dat werd mij niet helemaal duidelijk. Uiteindelijk won het meisje (16) wie Esra’s armen had versierd de eerste plaats. En dus werden zij, Esra, Esra’s armen vol henna en de beker op de foto gezet. Een dag later bleek Esra in de krant van Kochi te staan!

Rond 10 uur ‘s avonds gingen we naar een toneelstuk in de tuin van het Dutch Palace. We werden getipt door een man in het restaurantje waar we die avond Egg Dosa hadden gegeten. We waren de enige blanken, best fijn weer even na zo’n dag tussen alle andere toeristen. Op een groot grasveld stond een podium. Om het podium heen zaten allemaal mensen, alle Indiase vrouwen op krantjes en hun kinderen met zakjes popcorn in de handjes. Het toneelstuk ging over een godenverhaal en was helaas helemaal in het Malayalam, logisch natuurlijk. Ondanks dat wij er geen bal van begrepen vond ik het toch een gezellig sfeertje zo tussen de Indiase mensen op een grasveldje. Ook de kostuums en het decor waren heel gaaf! En in plaats van popcorn zaten wij met gefrituurde banaan, aardappel en peper in onze handen…hmmm lekker!

IMG-20170112-WA0006

Laten die avond maakten we nog vrienden met een sieradenverkoopster plus man en zoon en kregen we allemaal een gratis ketting. In ruil daarvoor hielden we een fotoshoot met de verkoopster en haar hele  familie(;
Hierna naar huus. Lekker lapie doen.

 

Mijn locatie .