Kerstvakantie en zo….

We gingen er eventjes 8 dagen tussenuit. Samen met twee andere Nederlandse vrijwilligers die verblijven op een project van Samen in Pondicherry. Ymke is een van de twee. Esra en ik hadden haar ontmoet op het informatieweekend begin dit jaar. Nils kenden Esra en ik nog niet. Het plan om samen te reizen ontstond toen Ymke Esra een berichtje stuurde om te vragen of we iets wilden afspreken. Esra vertelde over onze Kerala plannen en Ymke zei dat ze wel bij ons wilden aansluiten. Zo gezegd, zo gedaan!Met z’n viertjes vertrokken we de 26ste naar Munnar. Rond 2 uur kwamen Ymke en Nils aan in Chennai. We aten wat op ons project en speelden kort spelletjes. Rond 4 uur namen we afscheid van de jongens en liepen we met onze best zware backpacks naar de grote weg om een riksha aan te houden. Onze bus vertrok namelijk van een station dat een uur van Karunalaya vandaan zit, een bus was niet handig geweest. We kwamen aan bij een groot terrein dat vol bussen stond. Hier aten we wat dosa en chapati en rond 8 konden we dus sleeperbus in. Sleeperbus wil zeggen een bus met bedden. Esra en ik deelden een ‘tweepersoons’ bed en Ymke en Nils ook. Het was een redelijk luxe bus, voor onze verwachtingen. We lagen lekker, hadden gordijntjes, een kleine tv en een niet werkende fan..niet erg want het raam kon open en dat was misschien nog wel fijner dan een fan.

IMG-20170104-WA0008

Tijdens de 11 uur durende busrit stopten we een aantal keer. De eerste keer kregen we de gelegenheid om wat te eten maar dat hadden wij al gedaan. De tweede stop was ‘s nachts, Esra en ik gingen even naar de wc. Normaal gesproken sta ik wel eens langs de snelweg naast een pikkedonker bos te wachten voor het toilet…nu deed ik hetzelfde maar dan in India, best gek eigenlijk! Dit soort momentjes vind ik heel leuk om mee te maken, sowieso het reizen vind ik een van de leukste dingen om te doen hier! Het voelt zo lekker avontuurlijk.
Ik sliep hooguit twee uurtjes, Esra wat meer. Rond 6en reden we door de groene bergen, heerlijk!! De zon kwam op en het was koud…dom als ik ben had ik geen vest of sjaal meegenomen. Rond half 8 kwamen we aan in Munnar, een plaats die bekend staat om de theevelden. Het zonnetje scheen dus gelukkig was het wat warmer geworden.

IMG-20170104-WA0006

We ontbeten met heel wat andere toeristen in een hotel (=restaurant) langs de weg. Lekker even wat eten en warme thee..daar knapte ik erg van op na weinig slaap. Helaas bleef ik me de verdere dag toch niet lekker voelen, buikpijn en vermoeid. We boekten een tour door Munnar aangezien er van alles te zien was en wij geen eigen vervoer hadden. We reden in een klein busje met nog drie andere toeristen plus een gids. We zagen dammen, een heel groot en mooi meer, apen, olifanten maar dan wel als attractie (bah), heel veel theevelden en vrouwen die de theeblaadjes plukten, ook heeel veel toeristen (we hadden echt de verkeerde periode uitgekozen voor deze reis), winkeltjes, thee stands, scholen, kleine dorpjes en kerkjes. Oh en prullebakken!! Het was opvallend schoner dan Chennai.

IMG-20170104-WA0002
Zoals ik al zei voelde ik me dus niet echt goed dus deze dag was voor mij niet heel plezierig. Tot we naar een spicegarden gingen. We liepen door een grote tuin vol speciale (en minder speciale) planten, bloemen en kruiden.  De gids liet ons steeds raden wat we voor ons zagen, niet altijd makkelijk! De gids was erg grappig en zijn vrolijkheid en de informatie over de planten lieten mij iets beter voelen. Helaas bleek zijn vrolijkheid met een doel ingezet te zijn; fooi. Hij vroeg al steeds ‘are you happy? Funny guide?’, wij zochten er eerst niks achter. Toen wij weg gingen en bedankten werd hij een beetje boos dat we geen fooi hadden gegeven. Nou dan hoeft het van mij al helemaal niet meer! Toch was dat voor mij het hoogtepunt van de dag.
Aan het eind van de dag bracht een riksha ons naar het hotel. We betaalden voor een nacht 6000 rs, veel meer dan we eigenlijk wilden maar alles zat vol dus we hadden geen keuze. Het hotel was prima dus het geld in ieder geval wel waard. Toen het donker was en wij onze kamers verkend hadden gingen we het minidorpje in opzoek naar een plek om te eten. Door de beperkte keuze eindigde we bij een knus tentje dat alleen Indiaas eten serveerde, meer dan goed! In Munnar is het kouder aangezien het in de bergen ligt, ook regent het er vaak (kort toen wij er waren).

IMG-20161228-WA0010

De mensen van het restaurantje droegen allemaal een winterjas of bodywarmer en een muts..zaten wij daar in onze Kurta..brrr. We kregen idly, want iets anders hadden ze niet. Daarbij dronken we Indiase melk thee. Het was lekker en goedkoop! Met z’n vieren betaalden we niet meer dan 260 rs inclusief een waterfles; omgerekend aten we dus voor €3.70. We waren overduidelijk de enige toeristen in dit deel van Munnar aangezien we nog al aangestaard werden door de familie die het restaurantje runde. Zijn we gewend.

Terug bij het hotel gingen we allemaal even warm (!!!) douchen en daarna speelden we kaartspellen op Ymke en Nils’ kamer, gezellig! Rond 11en sliepen Esra en ik.



Mijn locatie .

Eindelijk weer geld!

caat meisjes

Vandaag even niet naar de jongens of meisjes, sinds een lange tijd dus een dagje vrij. Onze missie: eindelijk weer geld in handen krijgen! We hadden deze week al 1000 rupees van Paul gekregen om fruit van te kopen en andere nodige spulletjes (wasmiddel, wcpapier..jaja van levensbelang). Maar echt eigen geld moesten we al langer dan een maand missen. Het land is nog steeds een chaos wat geld betreft. Lege ATM’s, lange rijen bij alle banken om oude 500 en 1000 rupees briefjes om te wisselen naar de nieuwe…geen mogelijkheid voor ons om aan geld te komen dus. En aangezien wij spulletjes moesten kopen voor activiteiten die we met de kinderen willen doen en ook zelf het een en ander nodig hadden was geld toch echt van levensbelang. Vandaag gingen we dus naar de grootste vestiging van de bank Western Union, gevestigd in het hoofdpostkantoor. Van te voren hadden we onderzoek gedaan naar deze bank en het leek ons een goede manier om zo, met behulp van Nederland, aan geld te komen. Via Western Union kun je namelijk geld laten overschrijven door iemand uit Nederland, en ik kan het vervolgens ophalen in India. Aan de slag dus! Rond 12 uur waren we er en gelukkig stond en maar één ander persoon bij de Western Union counter.

IMG-20161217-WA0000

En wel een buitenlander (natuurlijk…), een extreem lange man uit Zweden. Tja, wanneer een blank iemand een ander blank iemand tegenkomt in India moet er een gesprekje gevoerd worden. Dus ook nu begon ik een gesprek met deze lange Zweed. Hij bleek vast te zitten in Chennai vanwege een tekort aan cash geld, hij kon niet verder reizen. Hij haat grote steden, dus echt goed zit hij hier niet. Hij gaat ook naar Kerala en is ook in Mumba geweest, dat hadden we alvast gemeen! Hij was erg geïnteresseerd maar sprak wat gebroken en langzaam Engels, lachwekkend. Maar vriendelijke man, ook weer blij met zijn cash geld, kan hij er eindelijk vandoor… ‘Maybe we meet in Kerala’. Goed Zweed weg, wij aan de beurt. Esra probeerde eerst met haar moeder een klein bedrag over te maken zodat we zeker wisten dat het hele proces goed zou verlopen. Omdat wij buitenlanders zijn mochten we tot 1 lack/leg (geen idee, maar 100.000 rupees) ontvangen en dus meenemen. Beetje veel, dus na een geslaagde overschrijving van Esra’s moeder vroeg ik papa 30.000 (rond de 420 euro) over te schrijven. Hij kreeg een code en die gaf ik door aan de vriendelijke man achter de balie. ‘Not available’…natuurlijk… bleek dat papa’s overschrijving extra lang duurde omdat alles extra gecheckt werd (paspoort info, voltooiing overschrijving) vanwege de grootte van het bedrag. Even later had papa gebeld met Frankfurt (ach die Duitsers, klein bruggetje; we liepen vandaag langs een boekenwinkel -is al zeldzaam in India- en daar stond prominent in de etalage ‘Mein Kampf’…naast een boek over Che Quevara. Gekte hier in India joh).

 

IMG-20161217-WA0004

 

Het duurde allemaal wat langer omdat er gecheckt werd op witwasserij, er bleken namelijk veel illegale transacties te zijn bij Western Union. Diezelfde vriendelijke man achter de balie (waar we inmiddels dikke vrienden mee waren en zelfs al op de foto hadden gezet) stelde ons voor om even te gaan lunchen zodat hij dat ook kon gaan doen en dan daarna zou hij het geld geven. Dus dat deden wij! Het postkantoor ligt aan een straat vol hotels (zo noemen de Indiërs restaurants). Wij kozen voor het eerste hotel dat we tegenkwamen want ze serveren toch overal hetzelfde. Hier werd ons meteen een tafel aangeboden, onze borden werden voor onze neus nog even extra gepoetst met een servetje en we kregen water uit glazen i.p.v. metalen bekers. We waren geliefd. Natuurlijk kwam die bekende vraag ook weer voorbij..’where u from madam?’..’The Netherlands’…’Nedderlend, ah okay, hmm yes.’ *geen idee waar dat ligt, maar net doen alsof ik het wel weet* (letterlijk niemand weet waar het ligt). En als we dan vragen ‘you know our country?’.. ‘uhm yes..well no’….’you know Germany?’…’AH YES!’ (vaak komt Hitler ook nog even aan bod)….’Well, our country is next to Germany’. En ja, dan weten ze het. Weer; die Duitsers toch..

IMG-20161217-WA0003

Goed, we aten Parotta met Chicken Butter Masala. Lekker maar wel erg vet. Ach ja mag een keertje. Hierna brachten we nog een bezoekje aan een ander hotel aangezien ik al sinds onze komt opzoek ben naar hét drankje van India; Lassi. En serieus, ik vraag het overal waar we iets eten of willen drinken…en tot nu toe hadden ze het nergens of was het op dat moment niet te verkrijgen. Ook in dit hotel niet, maar aangezien we al zaten dronken we maar een fruitsapje. Ik kreeg een appel (met veel suiker, melk en water) sapje…wel lekker verfrissend! En Esra koos voor een ananas sapje. Lekker, maar nog steeds geen lassi. Na deze twee bezoekjes liepen we weer terug naar het postkantoor. De vriendelijke man zat alweer achter zijn balie en papa gaf mij door dat de transactie verwerkt was, geld ophalen dus! Ik leverde mijn paspoort en visum kopie in, gaf antwoord op wat vragen over ons verblijf in India en zette zo’n 5 keer mijn handtekening (die ik ontwierp in groep 7 en dus nog steeds gebruik..). Maar toen, eindelijk, kreeg ik (na wat wisselgeld te moeten geven omdat papa net geen 30.000 rs had overgemaakt door mijn ultieme rekenkunsten) heel veel briefjes van 2000 in handen. Ik was weer een rijk mens!

IMG-20161217-WA0002

Ook Esra kon haar geld ophalen, wat voelde dat fijn…en ook verleidend. We besloten de bus te nemen naar een shopping mall genaamd Spencer Plaza en hier wat rond te kijken. Het is een eeeenorme shopping mall en het gebouw is erg vervallen. We troffen alleen maar Indiase winkels aan, handicrafts, tapijten, sieraden, kleding en meer. Van elke winkel zat om de zoveel meter nog eenzelfde soort winkel. En voor de ingang van elke winkel stond een opdringerige verkoper ‘come inside madam, nice kurta, nice shawl, nice phone cases, nice food, nice…nice…nice ‘t is wel goed met je. Het was zo groot en zo vol met winkeltjes inclusief opdringerige mensen..dat ik er chagerijnig van werd. Sorry Esra, ik was moe en wilde zo snel mogelijk weg. Ik werd zelfs boos op die opdringerige mannetjes. Dus gingen we naar Express Avenue aangezien we toch nog leggings nodig hadden en wat andere dingetjes. Eenmaal daar kochten we die dus ook (en ik ook nog een kurta..oeps). Ook besloten we hier te eten aangezien het al 19.00 was en we al de hele dag heel veel zin in patat hadden. De bovenste verdieping is gevuld met allerlei soorten restaurants. Wij kozen voor een multi cuisine restaurant omdat we op hun reclame french fries voorbij zagen komen. We waren op één gezelschap na de enige gasten en zaten al bibberend van de airco naast een groot raam en goed in het zicht van het personeel. We bestelden allebei een hamburger en daarbij besloten we nog een bord extra frietjes te delen. Met bestek eten voelde zó onwennig en eerlijk…ik wilde veel liever mijn mini ananas, ui en iets van yoghurt salade met mijn handen eten. Kon natuurljk niet. Mijn broodje hamburger, tomaat, ei, ui met één sla blaadje at ik wel met mijn handen. Het was lekker, maar ik miste de mayonaise(; ook de frietjes waren erg lekker, maar dat extra bord was niet nodig geweest… ach ja.

IMG-20161217-WA0001

 

Het personeel heeft trouwens precies gevolgd hoe ik mijn ei in twee sneed en hoe ik ongemakkelijk het enorme broodje hamburger naar binnen propte. Het kan soms nog niet wennen al die ogen die op ons gericht zijn, zeker niet wanneer ik eet. Na het eten deden we wat kleine boodschapjes en toen was het alweer 22.00. We besloten nog even een Starbucksje te halen bij onze Starbucks vriend (dezelfde man hielp ons de vorige keer). Ik kocht een special christmas edition, maar bleek later een gewone koffie te hebben gekregen zonder de slagroom met cookie topping…balen. Maar goed; met onze koffie en thee liepen we naar de riksja mannetjes. ‘To Tondiarpet, 200 rupees’..zeiden we stellig met de verwachting heel wat gedoe voorgeschoteld te krijgen net als de vorige keren. Maar nee, ‘sure madam come, we go, 200 okay’. En nog geen minuut later zaten we in de riksja…met onze koffie en thee…een beetje verbaasd. Ging dat nou echt zo makkelijk?? Maar nee, natuurlijk zat er een addertje onder het gras (of de riksja, ha).

We reden zo’n 10 minuten en waren gezellig met ons lichtelijk overenthousiaste riksja driver aan het praten…stopt hij opeens met rijden en zegt ‘Yes madam, here it is..Tondyrpet.’ Hij had ons dus verkeerd verstaan en ergens anders heen gebracht. Dus was hij helemaal boos toen wij zeiden dat het zijn fout was omdat hij niet goed naar ons geluisterd had, hij gaf ons de schuld. Wij zeiden nou breng ons nou maar gewoon naar Tondiarpet, 250 rs dan omdat het avond was en dit een iets redelijkere prijs zou zijn. Hij bleef maar zeggen ‘No madam Tondiarpet very far, it’s night time, this is one way, blabla…400 rupees madam.’ Dus wij nee nee nee, 400 rupees je bent gek! Hij uiteindelijk toch rijden, we voelden ons best onveilig want hij reed als een dronkelap; keihard, hij maakte veel scherpe bochten en remde een aantal keer echt net op tijd. Ondertussen haalde hij nog zijn avondeten op. Toen kwamen we aan bij Apollo Hospital waar we gedropt wilden worden. Wij stoppen snel 250 rupees in zijn hand, hij zegt ‘Madam…250 rupees is not enough’. Ik zei ‘meneer we spraken op het begin 250 af, jij maakt de fout door niet naar ons te luisteren, dus het blijft 250.’ En toen liepen we weg. Hij zei niets meer, zo en dat is klaar. Maar hierdoor waren we wel pas na half 11 thuis en lag iedereen al te slapen, Tante Nalamani deed gelukkig voor ons open.

Een leuk dagje vol succesjes en een lichtelijk spannend avontuurtje. We hebben het gezellig gehad!!

 

Mijn locatie .

De niet zo koude nacht van 20 november

De niet zo koude nacht van 20 november:

Mijn verjaardag vierde ik eigenlijk een paar uur te vroeg. In India is het natuurlijk 4.5 uur eerder, dus heb ik een klein beetje gesmokkeld.  Wanneer je de hele week, elke dag, om de tien minuten de vraag krijgt of je echt zondag jarig bent…dan duren de laatste tien minuten van 19 november heel lang! Gelukkig ging de tijd toch voorbij en was het 12 uur. Precies om 00:00 Indiase tijd werd ik gebeld door ‘Thuis❤’. Stiekem dacht ik al dat ik papa en mama even aan de telefoon zou krijgen. En wat was dat even fijn! Ik heb totaal geen last van heimwee op dit moment maar toch moest ik huilen toen ik de stemmen van papa en mama hoorde. En naast die bekende stemmen klonk natuurlijk nog een bekend geluid, de vleugel. Bij elke verjaardag speelt papa lang zal zij leven op de vleugel, en dus ook nu, maar dan door de telefoon! Gelukkig was ik niet de enige die moest huilen, zelfs papa hield het niet droog. ‘Ja, ik uhh…..snik…wacht even hoor Caat..’ Het kwam er op neer dat we heel trots zijn op elkaar! En natuurlijk ook dat we veel van elkaar houden. Tijdens het telefoontje van papa en mama kreeg ik al een paar berichtjes binnen, onder andere van Kanndasan. Hij stuurde een ‘snapchat’ (de oudjes onder jullie zoeken dit maar eventjes op of vragen raad aan de jonge generatie) waarin een aantal van de jongens te zien waren met de tekst ‘Happy Birthday to Caroline.’ (Ja ik luister naar elke versie van mijn naam). Ook kreeg ik al een vroege felicitatie uit Taipei, van Kwint, die dus ook in Azië is op dit moment! Plus berichtjes van mijn lieve familie, waaronder een heus filmpje van opa Henk en oma Annemarie! Natuurlijk werd ik meteen gefeliciteerd door Esra, die blijkbaar al deze hele tijd rondliep met een cadeautje van papa en mama (een armbandje en lieve kaartjes). Zelf had ze stiekem een super leuke canvas tas gekocht voor mij als cadeautje toen we laatst in Express Avenue waren, plus een lieve kaart. Ook mocht ik nu eindelijk die enveloppe openmaken die drie dagen voor mijn verjaardag binnenkwam.

IMG-20161201-WA0005

 

Hierin zat post van papa en mama, lief lief lief! Altijd fijn om echte post te ontvangen, naast al die appjes. Net als de enveloppe van mijn aller liefste nichtje Merel, die voor deze reis 3 enveloppen mee gaf. Uit mijn ‘openen op je b’day’ enveloppe kwam een heel schattig fotootje van mini Merel en Carolijn! Na al die verjaardagsvreugde ging ik rond 3 uur ‘s nachts toch maar slapen. En toen was het in Nederland nog niet eens 20 november.

Ik had natuurlijk die ene mislukte appeltaart om uit de delen, maar mijn gevoel vertelde mij dat de jongens hier niet heel blij van zouden worden. En dus gingen we ‘s ochtends op zoek naar een werkende ATM, en dat lukte natuurlijk niet (nog steeds niet trouwens). Gelukkig zit er op de hoek van het grote kruispunt een grote bakkerij. Ik wist dat ze hier een pinapparaat hadden, dus op naar die bakkerij (Benny’s). Aangezien het een grote bakkerij was, was er ook heel veel keus. Het personeel zag dat we het lastig vonden en dus kregen we verschillende soorten mini gebakjes te  proeven. Dat was leuk! Uiteindelijk kozen we voor vierkante, oranje ‘blokjes’ met in het midden een crème laagje. De omschrijving klinkt niet echt smakelijk, maar ze waren vooral gewoon erg zoet. En daar houden de jongens van dus zat ik er wel goed mee. Ik kocht voor de zekerheid 40 stukjes zodat ik niet opeens te weinig had. Mijn ING werd niet geaccepteerd omdat het Maestro is, maar gelukkig kon ik betalen met mijn creditcard. Het was voor Indiase begrippen best een bedrag, maar het voelde voor mij toch een beetje als noodzakelijk. Aangezien het hier in India echt een traditie is dat de jarige zoetigheid uitdeelt, en die appeltaart vond ik niet geldig. Dus met twee dozen mini gebakjes onder mijn arm liepen we weer naar huis. Hier haalden we de appeltaart op en toen liepen we weer door naar de shelter.

Natuurlijk werd ik van alle kanten gefeliciteerd, door Sabari en Aajai zelfs zo’n 10 keer. Ik was de dag voor mijn verjaardag ook al een aantal keren gefeliciteerd ‘in advance’. Maar nu voor het echt! De rest van de dag hebben we doorgebracht net als elke andere dag; spelletjes spelen, veel kletsen en nog meer lachen! Rond vijf uur gingen alle jongens zitten op de manier waarop ze altijd gaan zitten als we gaan eten. Voor de groep stond een bankje waarop ik mijn appeltaart en de gebakjes had staan. Voordat ik daaraan kon beginnen moesten Esra en ik eerst gaan zitten op stoelen en werd het hele verjaardags ritueel voor sponsoren uitgevoerd. Ik voeg een filmpje toe, dan kun je zien wat ik bedoel. Dit is pure routine voor de jongens (en ons) dus niet echt bijzonder. Maar hierna werd het leuk! Kanndasan, Tanga en Ashok hielpen ons met de taart snijden, dat ging niet zo makkelijk. Esra vulde de papieren bordjes en ik deelde ze uit. Samen met die drie oudere jongens hebben we erg gelachen, en dan vooral om die appeltaart. Toen iedereen zijn gebakje en hoopje appeltaart zo’n beetje op had kreeg ik vaak te horen ‘soeper cake sister..’ gevolgd door veel gelach. Ook vanaf mijn kant hoor, die taart was gewoon niet gelukt. Hoewel Esra en ik hem nog best lekker vonden, het was eigenlijk gewoon appeltaartdeeg en appel met kaneel, suiker en rozijnen. Veel gelachen dus. De rest van de middag en avond (en de dagen na mijn verjaardag) kwam het woord taart nog erg vaak aan bod(;. Verder die dag heb ik niets meer gedaan rondom mijn verjaardag. Het was een hele bijzondere, gezellige en grappige dag! En toen was ik opeens 18, in India!

https://www.youtube.com/watch?v=-CiN0HKchpA&feature=youtu.be

Mijn locatie .

Appeltaart

Jullie weten dat ik voor mijn verjaardag altijd wel een appeltaart bak… nu ik mijn 18e verjaardag niet in Nederland maar India mocht vieren werd die traditie een klein beetje in gevaar gebracht… kan ik hier wel een appeltaart bakken!?
Afgelopen woensdag stonden Esra en ik ‘s ochtends eerst even 4 uur lang in de rij bij de bank om onze oude rupees in te wisselen voor de nieuwe biljetten (een heel gedoe, chaos in India, pinautomaten leeg, ook wij inmiddels echt blut) maar rond 2 uur zaten we in de riksja die ons naar Express Avenue bracht. Hier is een hele grote supermarkt waar ik dacht alle ingrediënten te kunnen vinden. Natuurlijk liepen we eerst wat rond en kochten we beiden een nieuwe Kurta (churida bleek niet het goede woord te zijn). Als laatst gingen we naar Big Bazaar, de supermarkt die mij deed denken aan zo’n Franse mega supermarkt die alles verkoopt. Hier kocht ik een taartvorm (zou je bijna vergeten), boter, rozijnen, suiker, maida (bij gebrek aan normale bloem) en heel wat pakjes zoet zure appels. In een noten en gedroogd fruit winkeltje kocht ik kaneel, dat was nog heel bijzonder want kaneel wordt in India niet veel verkocht. Alle ingrediënten (op citroen na) waren dus binnen! Nu we toch in een supermarkt waren gingen we opzoek naar bruin brood. Vanaf de buitenkant leek het brood inderdaad bruin, maar later bleek de smaak alsnog redelijk zoet te zijn. We liepen langs de vitrine voor boter en toen zagen we plots een bolletje Gouda kaas liggen! Natuurlijk namen we hem mee. Eenmaal thuis aten we dus een lekker boterhammetje met kaas. De kaas bleek later wel ‘made in India’ te zijn, maar het was zout en smaakte naar kaas dus ik was blij. De volgende dag hebben we er zelfs nog tosti’s van gemaakt!

Ik weet niet of ik er hier over heb geschreven, maar Esra en ik hebben inmiddels een Indiase vriendin. Ze heet Kalai, is 27 jaar en een sponsor bij Karunalaya.

IMG-20161125-WA0000

We ontmoetten haar dus ook toen ze een paar weken geleden langs kwam om het avondeten te sponsoren vanwege het overlijden van haar broer (een motorongeluk, komt hier vaak voor). Mensen komen vaak avondeten sponsoren wegens een verjaardag of ter gedachtenis aan een familielid. We raakten aan de praat en het was heel gezellig! Kalai is redelijk modern en spreekt goed Engels. Dat moet ook wel want ze werkt voor een ontwerpbedrijf dat samenwerkt met merken als Louboutin en Valentino (voor de modekenners onder ons). Kalai is ontwerpster en manager, heel gaaf werk dus! We wisselden die avond nummers uit en ze beloofde ons mee te nemen naar leuke plekken in Chennai. Zo gezegd, zo gedaan! Een week na deze ontmoeten spraken we af en waren we de hele dag met z’n drietjes. We hebben taartjes gegeten bij Amethyst, een heel luxe en mooi cafe in een tropische tuin. Hier is ook een bloemenwinkel en een van alles wat winkel. Ik heb elk kledingstuk en sieraad in deze winkel op mijn netvlies staan, wat een ontzettend mooie dingen! Zo gedetailleerd en mooi afgewerkt, echt iets voor mij hoor. Helaas ontzettend duur, dat was te verwachten.

IMG-20161125-WA0001

Maar goed Kalai dus, zaterdag gingen we naar haar huis want hier zouden we onze twee appeltaarten bakken! We namen de bus en liepen een klein stukje naar een beveiligd wijkje vol hoge gebouwen. We hadden allebei de indruk dat Kalai in een modern huis zou wonen omdat ze zelf zo modern overkwam, onder andere door haar westerse kleren. Toen we op de derde verdieping aankwamen en we elkaar vonden bleek dat niet het geval! Ze woont samen met haar vader, moeder, broer en schoonzus. Ook heeft ze een bediende, een hele lieve vrouw die al 11 jaar voor haar familie. Oh en twee hele schattige, zachte, warme, kleine mopshondjes puppies. We hebben ze een half uur op schoot gehad en ik was helemaal blij.

IMG-20161122-WA0016

Na dit gezellige halfuurtje gingen we lunchen. Kalai’s moeder had speciaal voor onze komst een zuid Indiase lunch gemaakt (dat eten we altijd hier maar zij blijkbaar niet). We aten op de grond en het was super lekker!

Vanwege het gebrek aan een oven hier thuis en op het project nodigde Kalai ons uit om de taarten bij haar thuis te bakken, zij had wel een oven.

IMG-20161122-WA0017

Na de lunch pakte ze de oven erbij, het bleek een combinatie magnetron te zijn. Ach het is iets dacht ik! De knopjes werkten, dus wij gingen aan de slag met de taart. Samen met de moeder en de ‘hulp’ van Kalai sneden we de appels en kneedde ik het deeg. Ik had er al op gerekend dat er geen weegschaal of maatbeker zou zijn, dus de hele taart werd gemaakt op gevoel. En dat ging goed! Het deeg was erg lekker haha, net als de appels met kaneel, suiker en rozijnen. We hadden veel te veel! Nou, de eerste taart klaar om de ‘oven’ in te gaan.. warmte instellen, tijd, start! Maar nee, de startknop deed het niet. Er moest wel iets mis gaan! Na vele pogingen tot het laten werken van de startknop gaven we op, ‘what do we do now?’ Aldus Kalai. Ik stelde voorzichtig voor dat we misschien aan buren konden vragen of we hun oven mochten gebruiken. Dat was een goed idee. Kalai lieo de hele flat door en uiteindelijk wilde een buurvrouw die geen Tamil sprak en eigenlijk nog nooit had gepraat met Kalai’s familie ons haar oven lenen. We kregen dus gewoon haar oven (ook weer een combinatie magnetron) mee. Taart erin, stekker in stopcontact, start! Na een paar seconden kwam er een verbande lucht uit de oven en ja ook rook. We haalden de buurvrouw erbij en precies toen wij haar wilden laten zien wat er steeda gebeurde deed de oven het zonder problemen, natuurlijk pff. Maar goed, eindelijk kon de taart gebakken worden.

IMG-20161122-WA0018

Na een uurtje haalde ik hem eruit, ik was niet tevreden. Door de maida bleef de kleur heel licht en ik was zo dom om de appels niet te schillen dus die waren er met schil en al in gegaan. Ook was het deeg helemaal niet hard geworden, het was gewoon nog deeg. Langer de oven is kon niet want dan zouden de appels verbranden. De oven gaf alleen maar hitte af vanaf boven, logisch dus dat de bodem en zijkanten niet hard werden. Deze taart hebben we uiteindelijk weggegooid. Zonde. De tweede taart ging zonder schil erin en besmeerde we met ei. Na een uurtje uit de oven gehaald, zag er iets beter uit maar weer niet gaar. Toch namen we hem maar mee want we moesten toch iets! Langer de oven in was misschien goed geweest maar aangezien het al half 7 was moesten we echt weg. We hadden de oude man namelijk beloofd met de jongens te eten om half 8. Dus bedankten we Kalai en gingen er snel vandoor om onze bus te halen.