Vlucht en aankomst!

Blog 1: de vlucht en aankomst

Dag allemaal!

Onze eerste week in Chennai zit er alweer op. Ging het nou snel of langzaam? Beide. Aan de ene kant hebben we al zo veel nieuwe ervaringen opgedaan waardoor het lijkt alsof we hier al een hele tijd zijn. Aan de andere kant is er pas een week van de 4.5 maand op het project voorbij. We zijn veel bezig met hoe lang we hier zijn, hoe lang we nog moeten en of dit snel voorbij zal gaan. Waar we al wel achter zijn is dat 19 weken korter klinkt dat 4.5 maand. We hebben het hier prima naar ons zin maar toch hopen we dat de tijd op een gegeven moment aan ons voorbij zal vliegen, dit zou namelijk betekenen dat we een routine hebben die ons bevalt! Voor nu is die fijne routine nog nergens te bekennen.

Goed, de eerste week… wat heeft ons zoal bezig gehouden? Ik bied alvast mijn excuses aan voor dit lange stuk tekst, een week is niet bepaald lang maar er valt al zo veel te vertellen! Ik begin bij het begin, de vlucht.

Omdat onze vliegreis vergoed werd tot een bepaald bedrag per ticket hebben we ervoor gekozen om met een van de beste vliegmaatschappijen te vliegen; Emirates. We hadden een tussenstop in Dubai, dus hebben we in twee vliegtuigen gezeten. De eerste vlucht in een airbus (het grootste personen vliegtuig), dit was een enorm vliegtuig en heel luxe.. zelfs in de economy class! We kregen lekker eten en konden op een schermpje voor ons spelletjes spelen en films kijken. Ik had het veel te druk met het bekijken van de stewardessen, ze hadden een hele mooie outfit aan. Sorry hier let ik dan weer op.

De stop in dubai was van ongeveer 12 tot 3u ‘s nachts. Dubai airport is heel groot, dus wij moesten van onze aankomst hal een stuk met de trein naar onze vertrek hal. Hier hebben we wat gedronken, onze tanden gepoetst en toen konden we alweer boarden. Weer Emirates dus maar duidelijk een minder luxe vliegtuig. Deze vlucht was ‘s nachts, ik wilde dus echt proberen te slapen. Dit is natuurlijk niet gelukt door alle gedachten die door mijn hoofd gingen. In welke bocht ik mij ook wrong, het was hopeloos. Een groot voordeel aan ‘s nachts vliegen is het zien van de zonsopkomst, wat mooi!

Rond half 9 ‘s ochtends landden wij in Chennai. Vanuit ons kleine raampje zagen wij de stad steeds dichterbij komen, op het eerste gezicht niet meteen te herkennen als India. Na een tijdje zagen wij drukke straten, het strand, heel veel gekleurde huisjes en allerlei groene exotische planten. Eenmaal geland voelde ik meteen de warmte, door de vliegtuig wand heen!

Stel je voor, je bent 24 uur lang achter elkaar wakker. Je landt in een totaal andere wereld en moet vervolgens in een hele lange rij wachten op een mini mannetje die je ‘foreigners’ papiertje checkt om je vervolgens het land in te laten. Staan, wachten, kijken naar anderen die weggestuurd worden omdat hun papiertje niet klopt, zweten want het is warm, bang zijn dat wij ook weggestuurd worden, oververmoeid… ik wilde het liefst meteen een rechts omkeer maken naar ons lieve, schone, goed geregelde Nederland. Maar nee, volhouden! En zonder al te veel moeite liet het mini mannetje ons gelukkig India binnen, en alsof het niet beter kon lag onze bagage al op ons te wachten. Het vliegveld van Chennai was overigens meteen een goede kennismaking met de onverzorgdheid van India. Zo liepen wij langs kartonnen muren voorzien van gaten, probeerden wij uit de 10 verschillende mededelingen voor buitenlanders de juiste te halen en was het gewoon een zootje, ze doen hier niet aan duty free trouwens.

Onze bagage op een karretje, op naar de uitgang.. hier zou het echte India ons pas echt tegemoet knallen! De deuren gingen open, de warmte sloeg toe, de duizenden indiase ogen staarden ons tegemoet. Ah oh… “TAXI TAXI HÉ YOU TAXI!!” De weg naar buiten was letterlijk net een rode loper. Mensen hingen over hekken en bekeken ons zolang ze konden. Gelukkig zagen wij toen een heel klein mannetje, op blote voeten, een grappig idiaas gezicht   een blaadje met Karunalaya in de lucht houden… dat was Eddy! De man die ons van het vliegveld naar Pauls huis zou brengen, zoals ons van te voren was verteld.

Het was fijn om tegen al die nieuwsgierige taxi mannetjes te kunnen zeggen “no we’re with this man”. Eddy bracht ons naar een, naar mijn verbazing, behoorlijke auto, waar wij eindelijk in konden rusten. Die paar minuten buiten het vliegveld waren al slopend. Zo’n 1.5 uur zaten wij in Eddy’s auto, met open mond naar buiten te staren. Het verkeer!! Alles rijdt hier door elkaar, auto’s, bussen, fietsen, motoren en riksja’s (indiase taxi’s). Het eerste wat ons zo bezig heeft gehouden is het getoeter. Men toetert hier niet in noodgevallen, omdat iemand te langzaam of roekeloos rijdt.. nee men toetert hier non stop. Om te laten weten dat zij hier rijden, maar ook gewoon in situaties waarin het gewoon totaal niet nodig is om te toeteren, het zal wel een automatisme zijn. Niet alleen op de “snelweg” gebeurt1 2 3 4 5

dit, ook in de kleinste straatjes horen we dag en nacht getoeter. Ook viel het afval en puin langs de weg ons meteen op, zonde want zonder die zooi zou dit land heel veel mooier zijn. Wij keken onze ogen uit, maar we waren niet de enigen… onze aanwezigheid in Eddys auto ging niet onopgemerkt. Mannen in een vrachtwagen cabine met deuren open konden niet stoppen met lachen en staren, net als een bus die naast op stopt, alle inzittenden keken ons aan. Hier werden wij natuurlijk weer lacherig van! 1.5u lang reden we, half slapend, door kleine straatjes, langs fruitkraampjes en geiten (geen koeien!). Eindelijk kwamen we aan bij Pauls huis, hij woont in een wijkje met beveiligde poort, in een huis met heel wat verdiepingen. Echt luxe zouden wij Europeanen het niet noemen, maar voor indiase termen is dit een behoorlijk groot en luxe huis. We werden voorgesteld aan paul’s vrouw (haar naam is mij even ontschoten), de zus van pauls vrouw (naam ook ontschoten, maar zij is een soort bediende hier), de oudste zoon (Jacob, 13 jaar), de jongste zoon (Peter, 11 jaar) en de dochter (Bulla/Bullaga -lastig hoor die namen!- 15 jaar). Wij kregen wat kleins te eten; pannenkoekjes met een soort curry en wat cola. Hier kreeg ik even een mental breakdown, ‘waarom wilde ik dit ook al weer, mag ik naar huis, ik mis mijn ouders!’ Het leek Paul slim als wij onze kamer een beetje eigen gingen maken en de rest van de dag zouden slapen. Dit deden wij dan ook en we hebben geslapen tot ‘s avonds, want wat waren wij moe!

 

 

 

 

Mijn locatie .