Appeltaart

Jullie weten dat ik voor mijn verjaardag altijd wel een appeltaart bak… nu ik mijn 18e verjaardag niet in Nederland maar India mocht vieren werd die traditie een klein beetje in gevaar gebracht… kan ik hier wel een appeltaart bakken!?
Afgelopen woensdag stonden Esra en ik ‘s ochtends eerst even 4 uur lang in de rij bij de bank om onze oude rupees in te wisselen voor de nieuwe biljetten (een heel gedoe, chaos in India, pinautomaten leeg, ook wij inmiddels echt blut) maar rond 2 uur zaten we in de riksja die ons naar Express Avenue bracht. Hier is een hele grote supermarkt waar ik dacht alle ingrediënten te kunnen vinden. Natuurlijk liepen we eerst wat rond en kochten we beiden een nieuwe Kurta (churida bleek niet het goede woord te zijn). Als laatst gingen we naar Big Bazaar, de supermarkt die mij deed denken aan zo’n Franse mega supermarkt die alles verkoopt. Hier kocht ik een taartvorm (zou je bijna vergeten), boter, rozijnen, suiker, maida (bij gebrek aan normale bloem) en heel wat pakjes zoet zure appels. In een noten en gedroogd fruit winkeltje kocht ik kaneel, dat was nog heel bijzonder want kaneel wordt in India niet veel verkocht. Alle ingrediënten (op citroen na) waren dus binnen! Nu we toch in een supermarkt waren gingen we opzoek naar bruin brood. Vanaf de buitenkant leek het brood inderdaad bruin, maar later bleek de smaak alsnog redelijk zoet te zijn. We liepen langs de vitrine voor boter en toen zagen we plots een bolletje Gouda kaas liggen! Natuurlijk namen we hem mee. Eenmaal thuis aten we dus een lekker boterhammetje met kaas. De kaas bleek later wel ‘made in India’ te zijn, maar het was zout en smaakte naar kaas dus ik was blij. De volgende dag hebben we er zelfs nog tosti’s van gemaakt!

Ik weet niet of ik er hier over heb geschreven, maar Esra en ik hebben inmiddels een Indiase vriendin. Ze heet Kalai, is 27 jaar en een sponsor bij Karunalaya.

IMG-20161125-WA0000

We ontmoetten haar dus ook toen ze een paar weken geleden langs kwam om het avondeten te sponsoren vanwege het overlijden van haar broer (een motorongeluk, komt hier vaak voor). Mensen komen vaak avondeten sponsoren wegens een verjaardag of ter gedachtenis aan een familielid. We raakten aan de praat en het was heel gezellig! Kalai is redelijk modern en spreekt goed Engels. Dat moet ook wel want ze werkt voor een ontwerpbedrijf dat samenwerkt met merken als Louboutin en Valentino (voor de modekenners onder ons). Kalai is ontwerpster en manager, heel gaaf werk dus! We wisselden die avond nummers uit en ze beloofde ons mee te nemen naar leuke plekken in Chennai. Zo gezegd, zo gedaan! Een week na deze ontmoeten spraken we af en waren we de hele dag met z’n drietjes. We hebben taartjes gegeten bij Amethyst, een heel luxe en mooi cafe in een tropische tuin. Hier is ook een bloemenwinkel en een van alles wat winkel. Ik heb elk kledingstuk en sieraad in deze winkel op mijn netvlies staan, wat een ontzettend mooie dingen! Zo gedetailleerd en mooi afgewerkt, echt iets voor mij hoor. Helaas ontzettend duur, dat was te verwachten.

IMG-20161125-WA0001

Maar goed Kalai dus, zaterdag gingen we naar haar huis want hier zouden we onze twee appeltaarten bakken! We namen de bus en liepen een klein stukje naar een beveiligd wijkje vol hoge gebouwen. We hadden allebei de indruk dat Kalai in een modern huis zou wonen omdat ze zelf zo modern overkwam, onder andere door haar westerse kleren. Toen we op de derde verdieping aankwamen en we elkaar vonden bleek dat niet het geval! Ze woont samen met haar vader, moeder, broer en schoonzus. Ook heeft ze een bediende, een hele lieve vrouw die al 11 jaar voor haar familie. Oh en twee hele schattige, zachte, warme, kleine mopshondjes puppies. We hebben ze een half uur op schoot gehad en ik was helemaal blij.

IMG-20161122-WA0016

Na dit gezellige halfuurtje gingen we lunchen. Kalai’s moeder had speciaal voor onze komst een zuid Indiase lunch gemaakt (dat eten we altijd hier maar zij blijkbaar niet). We aten op de grond en het was super lekker!

Vanwege het gebrek aan een oven hier thuis en op het project nodigde Kalai ons uit om de taarten bij haar thuis te bakken, zij had wel een oven.

IMG-20161122-WA0017

Na de lunch pakte ze de oven erbij, het bleek een combinatie magnetron te zijn. Ach het is iets dacht ik! De knopjes werkten, dus wij gingen aan de slag met de taart. Samen met de moeder en de ‘hulp’ van Kalai sneden we de appels en kneedde ik het deeg. Ik had er al op gerekend dat er geen weegschaal of maatbeker zou zijn, dus de hele taart werd gemaakt op gevoel. En dat ging goed! Het deeg was erg lekker haha, net als de appels met kaneel, suiker en rozijnen. We hadden veel te veel! Nou, de eerste taart klaar om de ‘oven’ in te gaan.. warmte instellen, tijd, start! Maar nee, de startknop deed het niet. Er moest wel iets mis gaan! Na vele pogingen tot het laten werken van de startknop gaven we op, ‘what do we do now?’ Aldus Kalai. Ik stelde voorzichtig voor dat we misschien aan buren konden vragen of we hun oven mochten gebruiken. Dat was een goed idee. Kalai lieo de hele flat door en uiteindelijk wilde een buurvrouw die geen Tamil sprak en eigenlijk nog nooit had gepraat met Kalai’s familie ons haar oven lenen. We kregen dus gewoon haar oven (ook weer een combinatie magnetron) mee. Taart erin, stekker in stopcontact, start! Na een paar seconden kwam er een verbande lucht uit de oven en ja ook rook. We haalden de buurvrouw erbij en precies toen wij haar wilden laten zien wat er steeda gebeurde deed de oven het zonder problemen, natuurlijk pff. Maar goed, eindelijk kon de taart gebakken worden.

IMG-20161122-WA0018

Na een uurtje haalde ik hem eruit, ik was niet tevreden. Door de maida bleef de kleur heel licht en ik was zo dom om de appels niet te schillen dus die waren er met schil en al in gegaan. Ook was het deeg helemaal niet hard geworden, het was gewoon nog deeg. Langer de oven is kon niet want dan zouden de appels verbranden. De oven gaf alleen maar hitte af vanaf boven, logisch dus dat de bodem en zijkanten niet hard werden. Deze taart hebben we uiteindelijk weggegooid. Zonde. De tweede taart ging zonder schil erin en besmeerde we met ei. Na een uurtje uit de oven gehaald, zag er iets beter uit maar weer niet gaar. Toch namen we hem maar mee want we moesten toch iets! Langer de oven in was misschien goed geweest maar aangezien het al half 7 was moesten we echt weg. We hadden de oude man namelijk beloofd met de jongens te eten om half 8. Dus bedankten we Kalai en gingen er snel vandoor om onze bus te halen.

 

 

Vervolg Mumbai: Sightseeing

dadar

Dadar station

Na een nacht in een prima hotelkamer, inclusief kakkerlak en een niet werkende airco waar we wel voor betaald hadden begonnen we aan onze laatste dag. Overigens heb ik wel lekker geslapen en stond ik ‘s ochtends onder een warme douche, dat is de eerste keer sinds onze aankomst in India! Om 8 uur stonden wij bepakt en bezakt klaar, we hadden afgesproken dat we rond deze tijd zouden vertrekken. Natuurlijk waren wij klaar en stond Kanndasan nog onder de douche, want een afspraak is hier geen afspraak. Niet erg, het was nog vroeg! Iets later dan verwacht verlieten we het hotel. Kanndasan en Ranganathan haalden nog even hun persoonsbewijzen op, wij niet omdat wij een kopie hadden gegeven van ons paspoort. Ze wilden eigenlijk ons echte paspoort bij zich houden maar dat vonden wij niet zo’n goed idee. Het moet eigenlijk wel vanwege die aanslag waar ik over vertelde. Als de politie dan langs komt om de hotelgastenlijst te checken moeten ze persoonsbewijzen hebben. Wij spraken af met de receptie dat ze maar zouden aankloppen als de politie langs zou komen, gebeurde natuurlijk niet zoals wij al verwacht hadden.

We liepen naar Dadar station, hier wilden we onze treintickets voor 3 november cancelen en nieuwe tickets kopen voor deze avond. Aangezien alle treinen volzaten en we dus op een waitinglist zouden komen leek het er even op dat we nog langer dan 3 november zouden moeten blijven. Die trein hadden we in Chennai geboekt maar daar kwamen we al meteen op een waitinglist terecht. Voor vertrek stonden we op nummer 26, op de dag voor de treinreis terug uit mumbai op 24..dat zou hem dus sowieso niet worden. Als je op nummer 1 staat krijg je trouwens toch tickets voor de trein want dat betekent dat mensen hun ticket hebben gecanceld. Voor alle treinen deze week naar Chennai gold dus een waitinglist. Wij balen, dat zou namelijk betekenen dat we nog langer dan oorspronkelijk geplanned moeten blijven. We checkten zelfs de duurdere klassen, maar ook voor deze klassen golden waitinglists. Gelukkig werkte het feit dat wij blanke toeristen zijn weer eens mee. We kregen emergency tickets die normaal gesproken alleen aan mensen met echte noodgevallen worden gegeven. Wel betaalden we hier 6800 rupees voor, belachelijk veel als je je bedenkt dat we heen met z’n vijven 4400 rupees betaalden, nu net zijn vieren dus 6800. Ach ja, onze enige optie. We zouden diezelfde avond om elf uur nog vertrekken. Prima, nog een hele dag om een stukje Mumbai te verkennen!

We ontbeten in een simpel restaurantje naast het station. Hier bestelden Kanndasan, Esra en ik dosa (pannenkoekje) met sambar (een saus). Wij dachten dat we drie dunne pannenkoekjes zouden krijgen zoals Nalimana die voor ons maakt. Dat hadden we mis! We kregen een enoooorme opgerolde, dunne maar krokante dosa. En dat op een iniminie bordje. Ik realiseer me nu dat ik hier geen foto van heb gemaakt, jammer! Even een foto op internet opzoeken dan maar.

dosa

Het was wel erg lekker! Ook dronken we chai thee, ik ben er inmiddels redelijk aan verslaafd. Het is dan wel heel zoet maar ze geven je hier altijd een klein kopje, onschuldig dus(;

t2-chai_78322c

Na ons ontbijt liepen we weer naar het station want vanaf Dadar namen we de trein naar Chruchgate, een van de stations in het toeristische centrum van Mumbai, aan de kust. In de lokale (maar ook de sleeper-) treinen staan alle deuren altijd open, soms ombreken ze zelfs. Je kunt dus altijd lekker naar buiten kijken én er is genoeg frisse wind! En het levert best leuke foto’s op.

Vanaf station Churchgate namen we een taxi naar Gateway of India. Een taxi, geen riksja! De delen van Mumbai die wij gezien hebben (afgezien van de geboortestad van Habib) zijn veel moderner dan Chennai. Ik heb geen enkele riksja gezien, hier rijden gewoon taxi’s. Maar dan wel autootjes van tientallen jaren geleden en van binnen bekleed met aparte printjes. Het waren kleine autootjes dus we zaten lekker op elkaar gepropt op de achterbank zoals je kunt zien!

 

IMG-20161105-WA0028

De Gateway of India is een triomfboog van 26 meter hoog aan de haven van Mumbai. We merkten dat Indiase mensen in plaats van Mumbai Bombay zeggen. Prima. Het monument stond aan het water, aan de rand van een groot en enorm toeristisch plein. Tegenover het monument staat het Taj Mahal Hotel, waar dus een aantal jaar geleden die aanslag is gepleegd. Een heel mooi gebouw! Sowieso vond ik de gebouwen in Mumbai erg mooi, een mix tussen Britse en Oosterse architectuur. De begroeïng deed me soms denken aan Spanje…klinkt gek he.

 

We ontdekten dat het mogelijk was om een (toeristisch) boottochtje te maken. Je kon ervoor kiezen om 4 uur op het water te spenderen of een half uurtje. Nou aangezien wij graag nog wat meer van Mumbai wilden zien kozen we voor het half uurtje. Samen met nog zo’n 15 andere mensen stapten aan boord van een niet te groot, oud bootje. Vanaf de boot hadden we heel mooi uitzicht op de Gateway of India, maar ook Indiase oorlogsschepen en het oneindig zee-uitzicht. Zelfs wat verder het water op dreef er hier en daar nog wat afval…zo jammer. Ik vond het heel erg leuk dat we dit gedaan hebben!

IMG-20161105-WA0029

Na ons bootavontuur was het oorspronkelijke plan om naar een kunst galerie te gaan, waarom dit ons een goed plan leek weet ik niet meer. Dit wuifden we dus maar weg, wel bekeken we het museum vanaf buiten aangezien het een heel mooi gebouw was met een grote fris groene tuin. Ik vond het fijn om hier doorheen te lopen na al die weken in een totaal niet groene stad.

IMG-20161105-WA0023

In plaats van de kunst Galerie pakten we de bus richting een ander deel van de kust. Hier wilden we een bezoekje brengen aan een bekende moskee, namelijk Haji Ali Dargah. Deze moskee ligt ver in de zee en is alleen overdag te bereiken. ‘S avonds en ‘s nachts overstroomt namelijk de weg er naar toe. Deze weg is een hele lange weg ‘over’ het water heen. Weer kwamen de tempel gevoelens naar boven, het was heel druk! Gelukkig konden we hier wel gewoon doorlopen, wel in de brandende zon (ik ben deze twee dagen dan ook redelijk verbrand). Uiteindelijk in de moskee zelf was het echt een oven met een overvolle plaat aan gebakken aardappeltjes…ik wilde zo snel mogelijk weg hier. Echt binnen zijn we dan ook niet geweest. Wel was het een mooi gebouw, erg bijzonder.

IMG-20161105-WA0027

We liepen dus weer terug en zouden naar ons volgende stop gaan. Dat was een Hindu tempel…ah oh…weer een tempel. Het was rond 1 uur (bloed maar dan ook bloed heet!) En eenmaal bij de tempel (klein stukje lopen) bleek er een rij te staan. Geen van ons vieren hoefde ook maar iets te zeggen..blikken waren genoeg.. even geen tempels meer voor ons! We wisten door de warmte even niet meer wat we wilden doen, dus namen we maar een taxi naar het strand.

IMG-20161105-WA0034

Hier in de buurt gingen we lunchen, daar was ik best aan toe! Ik at een gerecht dat blijkbaar typisch voor Maharashtra is, de staat waarin Mumbai ligt. Het was een dikke saus (heeeel gezond volgens Ranganathan) en een paar met olie of boter (?) besmeerde broodjes. Het was echt heel erg lekker!

IMG-20161105-WA0037

Op naar het station, hier moesten we nog 2 uur wachten want onze trein zou pas om 11 uur vertrekken. Hierna aten we wat, Ranganathan en ik aten Chapati (pannenkoekjes) met allerlei soorten bijgerechtjes en Esra en Kannsdasan aten rijst.

IMG-20161105-WA0039

Het station was overigens heel erg mooi (en groot)! We zaten die twee uur gewoon op de grond in de centrale hal aangezien er veel te weinig stoelen stonden voor het aantal reizigers. De hele vloer lag vol met wachtende, slapende en pratende mensen. Nou om iets na elven konden we dan eindelijk de trein in. We zaten met zijn vieren bij elkaar plus nog een ouder stel. We hadden de meest buitenste banken, naast ons muurtje zaten de wc’s en de deuren waardoor mensen in en uitstapten. Hier stond het licht altijd aan, jammer dus want dat betekende dat we moesten slapen met fel licht. Ik was hartstikke moe dus gelukkig heb ik alsnog een beetje geslapen. De reis duurde zo’n 30 uur dus ik heb ook overdag en tijdens de tweede nacht nog geslapen.

IMG-20161105-WA0042trein

Twee dagen later, om 4 uur ‘s ochtends kwamen we aan in Chennai. We namen een taxi en reden zo in de stromende regen naar huis. Toen Esra en ik thuis kwamen hebben we meteen al onze kleren gewassen en spullen opgeruimd, om half 6 sliep ik! Ik heb tot 2 uur ‘s middags geslapen en we bleven deze dag dan ook lekker thuis.

Ik heb het zó naar mijn zin gehad met deze mensen, het was veel gezelliger dan ik van te voren had gedacht. Natuurlijk zijn we blij dat Habib nu bij zijn moeder is, maar ook onze tijd als toerist in Mumbai vond ik onwijs leuk. Ik heb me de hele reis blij gevoeld. Dat reizen met de trein bevalt mij wel!

Mijn locatie .

Traplopen in Mumbai

IMG-20161031-WA0027

Habib met z’n oom

We lieten Habib achter en ja…nu hadden we nog zo’n 4 dagen over! Laat ik meteen maar zeggen dat het uiteindelijk nog twee dagen waren, veel beter. We stonden weer aan de rand van de weg, met z’n vieren..wat gaan we doen? We keken al de hele tijd tegen een enorme tempel aan bovenop een berg, daar waren we best benieuwd naar. Je kon naar boven met de trap of kabelbaan. Wij kozen voor de trap   aangezien de kabelbaan waarschijnlijk geld zou kosten en lopen is goed voor je… dat hebben we geweten. Wat er nu volgt is echt een heel zielig verhaaltje:

14639893_987200558092656_3631020782568721496_n

De tempel staat helemaal bovenop de berg, het was dus een enorm, maar dan ook echt enorm lange trap! Bedenk je goed dat het al rond de 35 graden was (warmer dan in Chennai), dus al zwetend door de hitte begonnen we aan de trap. Het was natuurlijk kort na Diwali, dus wij waren niet de enige die de tempel wilden zien. Langs de trappen stonden allemaal winkeltjes waar ze spulletjes voor offers, souvenirs, eten en drinken verkochten. Het eerste stukje ging nog wel, kleding al helemaal nat door het zweet en mijn kuiten deden wat pijn, maar ik kon ermee door. Na zo’n half uur werd het wel heel erg druk, nóg warmer (gevoelstemperatuur 60) en ja vanaf dit moment ging alles mis. Esra en Ranganathan een stuk achter kanndasan (zijn naam volgens zijn paspoort, kannadoss is weer ergens anders aan hem gegeven…ik volg het niet meer hoor met die namen) en mij. Daar stonden we dan halverwege de berg, op een overdekte trap, letterlijk op elkaar gepropt. Denk aan die duwende rijen mensen die je ziet bij concerten, dit dus maar dan 100 keer erger vanwege de trappen en de hitte..oh en onze tassen die heel erg in de weg hingen. Ik dacht echt even dat er doden zouden kunnen vallen door dat geduw…ik vond het best een beetje eng. Maar Kanndasan leek het wel aan te kunnen en zorgde ervoor dat we goed stonden en soms een stukje vooruit konden lopen. We moesten zorgen dat we elkaar niet kwijt raakten door die duwende mensen, elkaar goed vasthouden dus. Zo ‘liepen’ we (met Esra en Ranganathan achter ons) een uur op de trappen. We waren al zo dichtbij dat we niet wilden opgeven, maar op een gegeven moment lukte het gewoon echt niet meer en konden we ergens naar onder een hekje door klimmen naar de trap die naar beneden ging. Verspilde tijd dus en geen tempel gezien! Maar wat waren wij blij dat we naar beneden konden, alsnog een heel eind lopen. We dronken onderweg lemonjuice en kwamen even bij. Ik heb nog nooit zo heet gehad! Eindelijk kwamen we beneden aan, we gingen ergens zitten om bij te komen en een plannetje te maken voor de rest van de dag (we waren inmiddels zo’n 3 uur verder) en morgen. Deze ervaring zorgde bij ons allemaal voor een intense haat aan trappen, tempels en rijen mensen. De hele verdere reis door: ‘Carolijn, do you want to go to the temple??’…nee bedankt!! Na een uurtje liepen we terug naar een rustige plek en namen we een riksja naar het station.

14390837_987200614759317_7252935641317822388_n

Hier aten we rijst als lunch en daarna kochten we treinkaartjes terug naar Dadar, Mumbai.

IMG-20161103-WA0011

Om van het ene naar het andere spoor te komen moet je lopen over een trappenbrug over alle sporen heen. Nou, alsof we vervloekt waren: we begonnen aan de trap en al snel overkwam ons precies hetzelfde als bij de tempel. De hele brug stond vast, heet en duwen! Ik had er echt genoeg van en duwde me er het laatste stukje gewoon doorheen, dat ging iets makkelijker dan bij de tempel. We hadden echt de verkeerde dag uitgekozen om naar deze tempel stad te gaan. Daar kwam onze trein; propvol.. de enige cabine die nog toegankelijk was was de luggage cabine, waar grote dozen met bijv vis worden neergezet. Onze enige optie! Zo zaten we een uur op de grond tussen mensen met grote pannen, maar ook andere passagiers die een plekje zochten. Weer aangekomen in Dadar, Mumbai was het rond 6 uur denk ik. Het was de bedoeling om nog een trein te pakken naar CST Mumbai, het station in het centrum van Mumbai.

Centraal station Mumbai

Centraal station Mumbai

Maar Paul belde met het nieuws dat hij een hotel voor ons had gevonden in Dadar. Het lag dichtbij het station dus we waren er snel.  Eenmaal binnen kregen we te horen dat het hotel geen kamers mag verhuren aan buitenlanders. Wij waren helemaal verbaasd, waarom dan niet!? Blijkbaar is er een paar jaar geleden een aanslag gepleegd op CST Mumbai en in een duur hotel (Taj Mahal hotel) door buitenlanders. Sindsdien verhuren nog maar weinig hotels in Mumbai kamers aan buitenlanders. Alleen de duurdere hotels heb je kans. Dus ook wij werden doorgestuurd naar een prijziger hotel, daar waren we niet blij mee maar onze enige optie. Uiteindelijk betaalden we 4400 rupees (€60) voor twee AC kamers voor twee personen.

IMG-20161031-WA0018

foto van camarabeeld in hotel

 

 

Mijn locatie .

Met Habib in Mumbai..

Rond 7 uur ‘s ochtends kwamen we aan in Dadar, Mumbai. We kozen ervoor meteen door te reizen naar de geboortestad van Habib, zodat we hopelijk zijn moeder konden vinden. We kochten treintickets voor de lokale trein en binnen een uur waren we in Virar, in Noord Mumbai. We hielden een riksja aan die ons bracht naar de wijk waar zijn moeder 10 jaar geleden woonde. Ze gingen er heel erg vanuit dat we Habibs moeder meteen zouden vinden, terwijl wij juist bang waren dat zijn moeder verhuisd ,of nog erger, overleden zou zijn. Het oudere stafflid Ranangathan spreekt een beetje Hindi dus kon redelijk communiceren met de lokale mensen. Hij had een papiertje bij zich waar een foto en naam opstonden en liet dit zien aan mensen die Habibs moeder misschien zouden kunnen kennen.

IMG-20161031-WA0028

De wijk waar we doorheen liepen is echt een arme wijk. Het zijn kleine stenen hutjes, aangevuld met plastic of karton. We liepen door smalle weggetjes, langs kleine winkeltjes en veel mensen die er ondanks hun situatie toch best tevreden uitzagen. Dat verwacht je misschien niet, ‘hoe kun je nou blij zijn als je zo moet leven?’ Ze zijn tevreden met wie en wat ze hebben. Na een uur rondvragen, heen en weer lopen, terug gestuurd worden naar de plek waar we begonnen en weer en weer… stonden we opeens voor de neus van Habibs moeder. Binnen een uur! Ik had een hele blije moeder en zoon verwacht…maar meer dan een glimlachende Habib was er niet.

IMG-20161105-WA0006

 

Ze spreken beiden een andere taal en konden dus niet een goed gesprek voeren. Waarom had Habibs moeder 10 jaar lang niks laten horen?? Vanwege het taalverschil dus… ik vond dit maar een flauwe reden. Habibs moeder is meerdere keren getrouwd en wij krijgen de indruk dat dat hier wordt gezien als iets heel erg slechts, er werd over gefluisterd. Habibs moeder dook vrijwel meteen haar huisje in om allerlei lekkere dingetjes te verzamelen die ons ontbijt vormden.

IMG-20161031-WA0004

Al dit eten was nog over van Diwali, een zoet ontbijtje dus. We kregen thee en zo zaten we op het stoepje voor het huisje van Habibs moeder, en dus ook het huis waar Habib even gewoond heeft. We zaten met Habibs oom, zijn moeder en wat buren. Een paar buren spraken Tamil en daardoor kon Rangathanan van alles vertellen over Habib. Er werd dus wel informatie heen en weer gespeeld. Habibs moeder heeft nu een blaadje met alle informatie over Karunalaya en Habib. Ook leek ze blij te horen dat Habib het goed doet op school en dat hij als voetballer succes heeft en zelfs in Rio is geweest voor wedstrijden. Er werden veel foto’s gemaakt voor Paul, hij moet natuurlijk op de hoogte zijn van alles. Na een paar uur gingen wij ervandoor. Habib blijft zo’n 10 dagen tot 2 weken bij zijn moeder, daarna komt hij met de trein terug naar Chennai. Ik ben erg benieuwd wat er in hem omgaat en wat hij deze dagen zal doen. De sfeer tijdens de zoektocht en bij Habibs moeder was trouwens helemaal niet zo serieus als ik van te voren dacht. Er werden veel grappen gemaakt en we hebben veel gelachen. Het oudere stafflid is dan ook echt heel grappig. Hij is acteur en speelt vaak als politieagent, dit kwam tijdens de reis nog wel eens van pas. Zo was het de eerste nacht in de trein terug wat druk en waren er een paar jongens vervelend aan het doen, rangathanan stond op, trok een serieus gezicht en zorgde ervoor dar ze zich stil hielden. Een geweldige man! Hij zei zelf steeds: ‘mensen denken door mijn uiterlijk dat ik een politieman ben, maar van binnen ben ik een grappenmaker.’ 

IMG-20161031-WA0024

 

Mijn locatie .