De laatste week… raar! Ik heb een lijstje aan klusjes die ik nog moet klaren voor we afscheid nemen van ons thuis in Chennai. Klusjes als mijn lakenzak wassen, onze kamer schoonmaken, wat spullen naar Nederland versturen zodat mijn backpack dicht kan, de laatste post versturen, een nieuw notitieboekje kopen zodat ik daar de reis in vast kan leggen aan de hand van bustickets, verhaaltjes, en andere vondsten, we moeten nog bioscooptickets regelen samen met Barani, net als de t-shirts die maar niet geregeld worden (ik zeur letterlijk elke dag bij hem, maar hij lijkt het geen prioriteit te vinden…wacht maar Barani..). En nog wat kleine dingetjes…. een week gaat snel dus ik moet aan de slag!

Ik kijk uit naar onze reis aangezien we zo veel nieuwe (en ook bekende) dingen zullen zien en meemaken. We zijn dan echt met z’n tweetjes en dat voelt erg volwassen. Dat betekent ook dat we allebei veel verantwoordelijkheden hebben, voornamelijk voor onszelf maar natuurlijk letten we ook op elkaar. We hebben al het vervoer van stad naar stad geregeld (twee keer vliegtuig, zes keer trein en dan nog wat staatsbussen die we ter plekke zullen instappen). Daarnaast liggen ook al onze slaapplaatsen vast. Hotels en hostels, vooral ons hostel in Goa lijkt mij erg leuk! Het is een backpackers hostel, ligt aan het strand en op de foto’s leek het alsof er een leuk sfeertje hangt. Ik kijk ernaar uit, het is overigens onze laatste bestemming dus hopelijk een goede en relaxte afsluiter van vier toch wel indrukwekkende weken (mag ik aannemen).
We zullen deze week kijken wat we in elke stad willen zien, zodat we een beetje een plannetje hebben en niet rond zullen dwalen.
Er zijn backpackers die alles lekker los willen laten en vrij willen zijn, bla bla…nou prima, veel verrassingen, maar voor onze veiligheid geloof ik daar nu even niet in. Ik ben liever verzekerd van een slaapplek zodat we niet rond 11 uur ’s avonds op straat lopen te dwalen. Later als ik misschien vergezeld wordt door een man durf ik dit soort reisjes wel aan… ik laat dat nu dus nog even voor in de toekomst.

Deze vier en een halve maand gingen zo snel. De ene periode wat langzamer doordat we ons niet op onze plek voelde omdat we niks te doen hadden en de staff nog wat extra regeltjes verzon rondom contact met de oudere jongens en meer. We wilden weg, naar een project waar we wel duidelijke taken zouden hebben. Na een video gesprek met Willem bleek dat dat geen optie zou zijn, niet te snel opgeven was eigenlijk zijn boodschap. Van binnen had ik dat gevoel ook al, niet opgeven en er zelf wat van maken. Ik heb mij deze maanden dan ook totaal geen vrijwilliger gevoeld. Ik bedacht niet elke dag een crea bea activiteit voor de kinderen of bleef zakelijk in contact. Nee ik voelde me meer een huisgenootje, zeker na onze verhuizing naar het Karunalaya gebouw waar de jongens wonen. We lopen hier gewoon rond alsof het ons huis is. We kletsen met de jongens, doen mee met hun activiteiten en zij met die van ons. Zo zat ik vanmorgen rustig buiten met een zakje gekleurde draadjes om armbandjes te maken. Al snel zaten er wat jongens om mij heen die hun eigen creaties maakten. Zo spontaan is veel leuker dan de kinderen forceren iets te doen omdat wij denken dat dat leuk is. Nee ze komen wel als het ze interesseert. Ik voel me dus meer een vriendin en loop een beetje rond. Als ze willen kletsen of iets met me willen doen roepen ze me gewoon. En soms roep ik hen.

Nu we echt nog maar heel even hier zijn dringt het door bij iedereen; de jongens, de staffleden die wij elke dag zien en de meiden. De jongens vragen elke dag nog even een bevestiging: “February 5 going??”…”yes, next sunday.” Gisteren zei een van de ouders jongens, Surya, zelfs ‘I will miss you’. Terwijl wij echt niks speciaals voor hem hebben gedaan deze tijd, blijkbaar is onze aanwezigheid genoeg geweest. Ik denk dat ik wel mag zeggen dat sommige jongens na deze 4.5 maand gewend zijn aan onze aanwezigheid en dus zal het afscheid niet alleen voor ons maar ook voor hen gek zijn.

Wij zijn de eerste vrijwilligers die zo’n lange tijd zijn gebleven.

Na onze reis zijn we nog een paar dagen in Chennai. Mijn gevoel zegt ik wil terug, nog even een dagje langs gaan bij de jongens. Maar mijn verstand zegt heel duidelijk niet doen. De kinderen raken in de war, want we zouden toch gaan? Papa zei laatst ‘afscheid nemen doe je maar één keer’, en zo is het. Dus daarom wil ik mijn spullen die niet in de tas passen niet hier laten staan tijdens onze reis, maar versturen naar Nederland.

Hoe we afscheid gaan nemen weet ik niet zo goed. Als het goed is is het bioscoop uitje aan het eind van deze week dus dat is toch wel ons afscheids ‘cadeautje’ aan de jongens. Maar we willen ook iets geven, we denken aan een foto voor elke jongen. Niet per se eentje waar wij opstaan, maar zij zelf. Aangezien de jongens (afgezien degene met een telefoon) helemaal geen foto van zichzelf hebben. En wij hebben er honderden! Ik wil misschien nog een brief schrijven aan de oude man om te bedanken en mijn gevoel uit te spreken over deze maanden. Het liefst geef ik een knuffel aan alle jongens als ik ga maar in India is dat niet gebruikelijk, zeker niet tussen een vrouw en man. Misschien doe ik het toch, maar vraag het wel eerst.
Tijdens onze reis wil ik in ieder geval één kaartje versturen naar de jongens en de meiden.

De laatste dagen ben ik vrolijk, omdat ik weet dat het de laatste dagen zijn met deze gezellige kinderen om mij heen. Er is altijd wel iemand om mee te kletsen (of een poging tot), een spelletje carrom ball mee te spelen, gewoon even naast te zitten, muziek mee te luisteren (Tamil muziek heeft mijn hart veroverd!) of te voetballen… die gezellige drukte zal ik ontzettend gaan missen; ik had er toch 30 broers en broertjes bij. Ik blijf natuurlijk wel iemand die ervan houd om tijd alleen door te brengen, dus daar kijk ik aan de andere kant ook weer een beetje naar uit. Toch zal die klap van stilte hard aankomen. Maar die komt pas over een maand, als we weer in Nederland zijn! Eerst nog een maand vol de gezellige Indiase drukte!

Van 28 tot en met 1 januari waren we in Kochi. Wat we precies op elke dag gedaan hebben weet ik niet meer. Ik heb natuurlijk wel foto’s gemaakt en die zal ik in dit stukje zetten. Aan de hand van foto’s vertel ik nu dus over de derde dag op reis en de eerste echte dag in Kochi.

Dit was ons ontbijt de 29ste. De eerste echt dag in Kochi dus. We ontbeten bij een backpackers hostel dat ik eigenlijk voor ons wilde boeken aangezien het een hele leuke plek scheen te zijn, en dat klopte! Het was leuk vormgegeven, vriendelijk personeel, relaxte sfeer, Engelstalig én het eten was lekker. Nu we hier niet konden slapen omdat het volgeboekt was, gingen we er dus maar ontbijten! Dit was wel even wat anders dan rijst met water…. ik heb er zó van genoten! American pancakes en een groene thee…hmm. natuurlijk betaalden we hier wel ‘veel’ geld voor. Hoewel het alsnog goedkoop was(; En deze week mocht het van mij allemaal wel wat meer geld kosten.

Overdag huurden we de hele middag een rikshaw met driver. Hij liet ons de highlights van Kochi zien. Bijvoorbeeld een Nederlandse begraafplaats, de Nederlanders hebben nog een tijd in Kochi gezeten.

Ook een tempelwaar wij als niet-Hindu’s niet in mochten. Wel mochten we in een kerk, van buiten mooi, van binnen niet bijzonder.

Er was zelfs geen orgel… als laatste geloof gerelateerde highlight bezochten we een synagoge. Om nog even verder te gaan met die Nederlanders in Kochi. We zijn ook nog naar de Dutch Palace geweest. Dit is nu een museum. We zagen hier onder andere olifanten (erg Nederlands..), maar ook hele oude tekeningen van de plattegrond van Kochi met Nederlandse bijschriften..gaaf!
We keken binnen bij een gember drogerij en specerijen winkeltje en kochten hier notensnoepjes (die blijkbaar ook in ons buurtsupermarktje te koop zijn en ik inmiddels te vaak gegeten heb).

Ook liepen we ‘binnen’ bij een grote openbare wasplaats. Er waren allemaal mensen aan het wassen en het drogen gebeuren buiten, aan hele lange waslijnen. Een kleurrijk gezicht.

Het was deze dag echt bloedheet en dat had geen al te goed effect op me. Ik vond het heel leuk (en handig) om alle hoogtepunten gezien te hebben in één keer, maar alles op een (snikhete) dag was een beetje te veel.

Toen de rikshaw man ons alles had laten zien vroeg hij ons om een gunst. Een vriendin van hem deed mee aan een henna wedstrijd in het park. Ze had alleen nog ‘modellen’ nodig om de henna op de creëren. Esra en ik boden ons meteen aan!

Dus even later zaten we op een bankje in het park, met lamme armen van het zitten en wachten en niet bewegen. Er bleek heel wat pers aanwezig te zijn en de fotografen vonden onze deelname erg interessant. Ook werden we nog geīnterviewd voor de radio of krant…dat werd mij niet helemaal duidelijk. Uiteindelijk won het meisje (16) wie Esra’s armen had versierd de eerste plaats. En dus werden zij, Esra, Esra’s armen vol henna en de beker op de foto gezet. Een dag later bleek Esra in de krant van Kochi te staan!

Rond 10 uur ’s avonds gingen we naar een toneelstuk in de tuin van het Dutch Palace. We werden getipt door een man in het restaurantje waar we die avond Egg Dosa hadden gegeten. We waren de enige blanken, best fijn weer even na zo’n dag tussen alle andere toeristen. Op een groot grasveld stond een podium. Om het podium heen zaten allemaal mensen, alle Indiase vrouwen op krantjes en hun kinderen met zakjes popcorn in de handjes. Het toneelstuk ging over een godenverhaal en was helaas helemaal in het Malayalam, logisch natuurlijk. Ondanks dat wij er geen bal van begrepen vond ik het toch een gezellig sfeertje zo tussen de Indiase mensen op een grasveldje. Ook de kostuums en het decor waren heel gaaf! En in plaats van popcorn zaten wij met gefrituurde banaan, aardappel en peper in onze handen…hmmm lekker!

Laten die avond maakten we nog vrienden met een sieradenverkoopster plus man en zoon en kregen we allemaal een gratis ketting. In ruil daarvoor hielden we een fotoshoot met de verkoopster en haar hele  familie(;
Hierna naar huus. Lekker lapie doen.

De volgende ochtend stond ik om half 8 weer onder de warme douche. Om 9 uur kregen we een ontbijtje; geroosterde boterhammen met jam en idly met sambar. Continental breakfast gemixt met Indiaas ontbijt dus, origineel! We zaten aan tafel met andere hotelgasten en we ergerden ons heel erg aan hun gedrag. Dit was mis met de jam, het brood was niet goed genoeg getoast,…niks was goed! Als ik ergens niet helemaal tevreden over ben eet ik het alsnog op, dat leer je ook wel als je in India bent! Rond 10en betaalden we in cash (aan pinautomaten doen ze over het algemeen niet) en checkten we uit. We wilden vandaag een theefabriek bezoeken. Dus met onze backpacks liepen we de straat af op zoek naar een riksha die ons met tassen en al naar een fabriek kon brengen.

Nu zijn er gelukkig genoeg theefabrieken in Munnar en aan riksha’s ontkom je niet, dus al snel hadden we beet! De riksha was zo zwaar beladen dat we met een slakkentempo de berg op reden. Het autootje rammelde zo erg dat ik het nog best had zien gebeuren dat we de berg weer achteruit zouden afglijden. Niet gebeurd, we kwamen na een tijdje aan bij onze theefabriek. De riksha man zou op ons wachten dus konden we onze backpacks achterin de riksha laten, fijn! We kochten onze tickets en liepen samen met de 100000 andere toeristen naar de fabriek. Een oud gebouw, gevuld met oude Britse machines. Alles zag er ook echt oud en gammel uit, net als de mannetjes die aan het werk waren. We kregen uitleg over zwarte, groene en witte thee. Nu is dit niet helemaal blijven hangen, dus sorry ik kan je er niet heel veel meer over vertellen dan dit: die drie soorten thee komen allemaal uit hetzelfde blaadje, maar dan uit een ander deel. Dus bijv. zwart uit het blad, groen uit het steeltje en wit uit wat er overblijft. Geen idee of deze combinaties kloppen maar het is in ieder geval iets dat ik heb onthouden. Het was wel interessant om te zien dat er dus nog steeds op zo’n ouderwetse manier thee gemaakt wordt.

Na de tour liepen we naar een hoog uitkijkpunt vanwaar we heel mooi uitzicht hadden over de bergen vol theevelden. We waren het er allemaal over eens dat foto’s de werkelijkheid niet goed doen…natuurlijk is het allemaal veel mooier als je er zelf staat!
We gingen op de foto met wat toeristen, waaronder een koppel dat op honeymoon was en vertelden dat hun reis door ons compleet is gemaakt…nou..

Na het theefabriek avontuur lieten we ons door de riksha man afzetten in het centrum van Munnar, 9 km van de fabriek vandaan. Nog steeds zwaarbeladen zaten we dus wel even in de riksha. Niet erg want we hadden prachtig uitzicht en een gezellig gesprekje over onze namen, die van familie en onze toekomstige kinderen. We werden afgezet op het punt vanwaar onze bus naar Kochi zou vertrekken, maar eerst kochten we nog wat snacks voor tijdens de 5 uur durende rit. Esra en ik kochten de chocola die zo bekend zou zijn in Munnar, eerlijk is eerlijk, het was ook echt goddelijk. Zelfs puur vond ik nu lekker en dat komt nooit voor! Daarnaast kochten we bananenchips en water.

Munnar staat erom bekend dat het vaak regent en dat gebeurde dus ook toen wij er waren. In de regen liepen we weer terug naar de busstand en na tien minuutjes wachten konden we de bus in.

Het was trouwens gewoon een staatsbus, geen bijzonderheden. We hebben zelfs een stuk moeten staan. De rit bestond voor mij uit: genieten van het enorm mooie uitzicht, muziek luisteren, in slaap vallen en daardoor steeds mijn hoofd stoten tegen het raam en chocola eten. Toen ik achterom keek zag ik dat ik niet de enige was die steeds in slaap viel. Het was ook echt zo’n slaap waarbij je je realiseert dat je steeds in slaap valt, eigenlijk wakker wilt blijven en dan toch weer in slaap valt. Ik voelde me een beetje zoals mama.
De bus kwam aan in de buurt ‘Ernakulam’. Vanaf hier namen we de bus naar de buurt ‘Fort Cochin’, waar we onze homestay hadden geboekt. Meteen viel op dat de economie hier gericht is op toerisme. Prima voor de stad, maar ik vond het wat minder leuk.

Natuurlijk zijn wij zelf ook toeristen dus mijn ergernis aan toeristen is een beetje krom. Maar het feit dat je tussen de westerlingen loopt en niet het echte India ziet staat mij niet zo aan. Dat heb ik van mijn vader. De stad Kochi vond ik dan ook niet echt leuk, het voelde allemaal een beetje nep. Wel een pluspunt; doordat er zoveel toeristen waren voelde ik mij comfortabel genoeg om westerse kleding te dragen. Geen korte broekjes maar wel een broek of rok met een shirt. De Indiase kleding vond ik overigens veel te warm, dus ik was ook blij dat ik wat westerse dingen meegenomen had!

We waren iets te ver doorgereden met de bus dus liepen we weer een stukje terug. Onze homestay zat op een hele fijne plek. Heel centraal, maar net niet tussen de drukte van alle restaurants en feest hostels. We kwamen daar aan rond 7 uur ’s avonds. We dropten onze spullen in onze kamer (we sliepen met z’n vieren in een kamer) en gingen op zoek naar een leuk restaurantje. Aangezien het zo toeristisch is in Kochi is er van alles te vinden. Wij eindigden bij een Italiaans restaurant genaamd ‘Upstairs’ en aten (natuurlijk) pizza. Het was echt heel erg lekker!

Na het eten liepen we richting het strand waar een beachfootball wedstrijd bezig was. Midden op het strand was een ‘veld’ opgezet inclusief enorme felle lampen en heeeel veel publiek, overigens alleen maar mannelijk en niet toeristisch. Ik vond het erg leuk om even te kijken en heb respect voor de spelers want voetballen in het zand is heel vermoeiend

en het eist veel van je spieren! Hierna zijn we weer teruggelopen naar de homestay en zijn lekker gaan slapen. We waren moe. Esra en ik lagen trouwens op een matras op de grond. Lekker primitief maar prima te doen. Ik dacht even aan de jongens en meisjes in Chennai die elke nacht op een flinterdun rieten matje slapen..niet zeuren dus! Ik zal vast lekker geslapen hebben aangezien het reizen mij best moe maakte.